Laatste nieuws 2010 terug naar hoofdpagina www.adventure-runner.tk
|
Een terugblik op 2010. Ja, dit jaar stond in
het teken van blessures en vooral mijn rug en /of SI-gewricht.
Leuk en vooral zwaar was het terugkeren van de Magnetoise over 64km in
de Belgische Ardennen. Dan het intervieuw met Tom Waes die de Marathon
des Sables ging doen. Helaas werd het stuk met mij niet uitgezonden. De
prachtige editie van Limburgs Zwaarste over 70 km. De marathon van
Utrecht die ik in 3 u 46 minuten liep. Voor het eerst sinds lang weer
eens kort bij de 3 u 45 min ( JE WORDT OUDER PAPA, GEEF HET MAAR TOE
Peter Koelewijn ). Tevens was ik in Utrecht de eerste van de
leeftijdsgroep mannen 50!!!!!!! De bloedhete marathon in Enschede
waarna ik een verkoudheid opliep!!!!!!!!!! De
meerdaagse-estafetteloop Berlijn-Rome samen met Eberhard. Een heel leuke
maar ook zware belevenis en op de terugvlucht naar huis nog een dag
opgehouden door de aswolk van die vulkaan op IJsland. De marathon voor
het goede doel in Schinnen georganiseerd door Christine en Henry
Okkersen. De wijnmarathon in Molsheim, Frankrijk, samen met Pierre Rinia
waar ik de pees van een vinger oversneed door klungerig gehobby!!!!!
Het overlijden van mijn Saluki Ulyscha en
een week later het overlijden van onze vriend Peeter Braakhuis.Het
winnen van het schoenverhaal op Prorun. Prijs was een paar Asics
loopschoenen. Het scheuren van mijn kuitspier. De revalidatie en
genezing duurde lang. Het leek alsof het alleen maar slechter ging.
Daardoor geen marathon van Monschau en geen Meerssen marathon. Dan
eindelijk weer eens een marathon, de Geuldalwandelmarathon die ik rende
met rugzak. Ik was ingeschreven voor Costa Rica en moest nu alle
trainingsarbeid in 6-8 weken doen!!! Dan als afsluiter voor vertrek
naar Costa Rica, de Rursee marathon. Dit was eerder een domper dan een
bevestiging van de goede conditie. In november Costa Rica. Het was
geweldig. De wedstrijd loodzwaar en ..... mijn rug zwaar kl........ Op
de heenreis kreeg ik al veel klachten door het lange zitten maar de moed
bleef erin en Eberhard en ik konden het in zijn geheel beeindigen. Het
jaar werd afgesloten met dezelfde marathon als waar het mee begon, de SM
marathon/ultra te Meerssen. Dit jaar 2 afleveringen alleen de eerste was
die van 2009 maar in 2010 gepland en gelopen.
Een jaar dat me regelmatig heeft doen
stilstaan, letterlijk en figuurlijk, vooral veroorzaakt door mijn
rugproblemen.
Wat ik me regelmatig dit jaar heb afgevraagd
is : Hoe lang houd ik dit nog vol!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
|
| 31-1202010. Meerssen. De SM-loop van dit jaar vond
plaats onder zeer winterse omstandigheden maar eigenlijk was het wel goed
want de ondergrond was bevroren dus geen modderballet. Mijn rug was weer
knudde, de 30-ste kon ik bijna niet meer gewoon lopen maar dankzij één
pijnstiller de 30-ste en één de 31-ste kon ik toch deelnemen. De pijnen
waren ontstaan vlak na het plaatsen van onderstaand bericht. Heb ik de
goden soms verzocht??????
Genoeg verteld hierover. Eberhard mijn grote Duitse loopvriend kwam me ophalen en we reden naar Meerssen. De ondergrond was totaal bevroren en ik had mijn "sneeuwkettingen" aan en om 09.00 uur kon het beginnen. Er waren vele afmeldingen door de gladheid maar we waren toch met zo 'n 60-70 lopers De verzorging en alles was perfect. De natuur had voor de rest gezorgd en bracht ons een winterse editie van deze niet meer uit ons programma weg te denken loop. Ik liep heerlijk en zonder pijn tot 33-34 km en toen was de pijnstiller uitgewerkt maar ik kwam tevreden aan bij de Nachtegaal waar we dan onze 42,2 plus kilometers erop hadden zitten. Heel veel dank aan Simon, Jo en vrienden. Het was weer geweldig. Mijn foto 's en een filmpje staan op You Tube of via http://picasaweb.google.com/sifra49/SMLoopDec2010 :
Het finishercertificaat van 2010 kun je hier zien. ( KLIK )
|
|
|
Ontstekingsremmers
remmen meer dan je denkt
donderdag 30 december
2010 Miriam van ReijenZelf neem ik regelmatig, alleen tijdens wedstrijden en nooit voor- of tijdens een training, een Ibuprofen in. Ik hoor al lang dat het wel of niet goed is. Onderstaand artikel las ik op ProRun.
Onstekingsremmers remmen meer dan je denkt Hard trainen of een wedstrijd volle bak doet pijn en brengt mogelijk schade toe aan je spieren. Om dit te voorkomen maken nogal wat hardlopers gebruik van ibuprofen, diclofenac, naproxen (Aleve) of andere ontstekingsremmers. Maar wat is het effect van deze middelen op de prestatie? Ontstekingsremmers zijn de meest gebruikte medicatie in ontwikkelde landen en worden vaak voorgeschreven bij spierletsel en andere blessures. Tijdens de Olympische Spelen in Sydney (2000) gebruikte ruim een kwart van de atleten ontstekingsremmers. Bewijs dat deze medicijnen effectief zijn is schaars. Het is juist mogelijk dat de ontstekingsremmende werking zorgt voor vertraagd herstel van blessures. Hoe werken ontstekingsremmers? Ontstekingsremmers verminderen de aanmaak van prostaglandinen in het lichaam. Deze moleculen zorgen voor pijn, ontstekingen en koorts. Maar dat niet alleen. Prostaglandinen zijn ook verantwoordelijk voor de bescherming van de maagwand (door de afgifte van zuur te remmen) en de regulatie van de bloedstroom naar en van de nieren. Gebruik van ontstekingsremmers kan zo zorgen voor misselijkheid en maag- en darmklachten. Een op de vijf atleten krijgen last van deze bijwerkingen. Een op de tien atleten ondervindt bovendien klachten als (extra) vermoeidheid, duizeligheid en verminderde spierkracht na inname van de remmers. Trainen en ibuprofen: Geen goede combinatie Een recente studie bij muizen heeft laten zien dat de inname van ibuprofen gedurende vier weken ervoor zorgt dat er geen aanpassing plaatsvindt na duurtraining. Bij muizen die geen ibuprofen innamen nam het uithoudingsvermogen na vier weken aanzienlijk toe. Bij muizen die dagelijkse ibuprofen innamen waren deze verbeteringen niet te zien. Hoewel de spieren van de ibuprofen-muizen wel veranderden in structuur zorgde dit niet voor een verbetering in prestatie. Dit is waarschijnlijk te verklaren door het volgende. Na een training vinden er allerlei ontstekingsprocessen plaats in het lichaam. Het lichaam reageert op deze processen (mits binnen een bepaalde marge) door sterker te worden. Ibuprofen neemt als het ware de taak van het lichaam over en voorkomt zo dat het lichaam zelf aan de slag gaat. En dus niet beter wordt. Ontstekingsremmers zorgen er bovendien voor dat het lichaam na inspanning geen extra satellietcellen aanmaakt. Satellietcellen liggen in spiercellen opgeslagen. Als reactie op training veranderen deze cellen van structuur en vormen nieuw spiervezels. Met meer spiermassa of herstel van spierschade tot gevolg. Voel je je beter met ibuprofen? Onderzoek onder ruim 50 ultralopers liet zien dat de inname van ibuprofen voor een 160km race geen invloed heeft op de prestatie of de mate van ervaren vermoeidheid tijdens de race. Ook na afloop was er geen verschil in spierpijn of de creatine kinase levels (een maat voor spierafbraak). Opvallend was dat markers voor ontstekingsprocessen en een verminderde immuunfunctie juist hoger waren bij inname van ibuprofen.  Verminderde botdichtheid met ontstekingsremmers? Sporten waarbij het gewicht gedragen wordt (zoals hardlopen) hebben een positieve invloed op de bochtdichtheid. Wordt er echter voor inspanning ibuprofen ingenomen dan wordt dit effect te niet gedaan. Ibuprofen na afloop van inspanning zorgt juist wel voor verbeterde botdichtheid, wellicht zelfs meer dan zonder inname van de ontstekingsremmer. Krachttraining en ibuprofen Onderzoek heeft laten zien dat een hoge dosis ibuprofen (1200 mg per dag) voorafgaand aan krachttraining de aanmaak van spiermassa belemmert. Wordt er dagelijks 400 mg ingenomen na de training dan is er in ieder geval gedurende zes weken geen negatief effect op de opbouw van spiermassa en kracht. Ook bij krachttraining zorgt ibuprofen niet voor minder spierpijn. Last van maagklachten? Er is nog een andere reden waarom ontstekingsremmers voor een (duur)inspanning niet zo’n goed idee zijn. De kans op maag- en darmklachten alsmede maagbloedingen is aanzienlijk hoger na inname van de medicatie. Ook de nieren worden door het gebruik extra onder druk gezet. Met het risico op nierfalen als gevolg. Mensen met hartklachten wordt sowieso afgeraden ontstekingsremmers te gebruiken, de medicatie combineert niet goed met beta-blockers en ACE-remmers. Ibuprofen, wanneer wel? Het aanbrengen van crème met een ontstekingsremmende werking lijkt wel te zorgen voor vermindering van pijn in vergelijking met een placebo (crème zonder medicinale werking). De negatieve bijwerkingen van ontstekingsremmers treedt bij deze crème niet op. Bronnen: Machida M, Takemasa T. 2010. Ibuprofen administration during endurance training cancels running-distance-dependent adaptations of skeletal muscle in mice. J Physiol Pharmacol. 61:5:559-63. Massey T, Derry S, Moore RA, McQuay HJ. 2010 Topical NSAIDs for acute pain in adults. Cochrane Database Syst Rev. 16:6:CD007402. Kohrt WM, Barry DW, Van Pelt RE, Jankowski CM, Wolfe P, Schwartz RS. 2010 Timing of ibuprofen use and bone mineral density adaptations to exercise training. J Bone Miner Res. 25: 6:1415-22. Krentz JR, Quest B, Farthing JP, Quest DW, Chilibeck PD 2008. The effects of ibuprofen on muscle hypertrophy, strength, and soreness during resistance training. Appl Physiol Nutr Metab 33: 3:470-5. Nieman DC, Henson DA, Dumke CL, Oley K, McAnulty SR, Davis JM, Murphy EA, Utter AC, Lind RH, McAnulty LS, Morrow JD. 2006 Ibuprofen use, endotoxemia, inflammation, and plasma cytokines during ultramarathon competition. Brain Behav Immun. 20:6:578-84.
Miriam van Reijen voor ProRun©
|
|
|
 |
 |
Klik foto voor vergroting |
|
Op www.prorun.nl
: Vaseline,
hoe zit dat nou?
dinsdag 07 december 2010
De Atletiekunie adviseert Vaseline in zijn wintertips voor hardlopers. De VSG adviseert het. In het buitenland staan geen negatieve commentaren. Er lijkt niets aan de hand. Bij tip 7 van de 13 voor Winterrunning staat: ‘Bij ijzige kou kun je niet bedekte lichaamsdelen insmeren. Bij harde koude wind doet vaseline wonderen. Denk ook aan je lippen, een gewone cacoaboterstaaf is al voldoende’ Afsluiten en ademen Wat is er mis met vaseline? Helemaal niets zo op het eerste gezicht. Om te horen hoe het nu zit met bescherming in de winter zochten we contact met een kenner. Hans van Riet zocht samen met een soigneur van een wielerploeg een optimaal middel tegen de kou. Dit leidde tot het product Thoco Tholin. En meneer Van Riet, wat is er mis met vaseline? “Er is niks mis met het product vaseline voor bescherming. Nee ik ken geen voorbeelden dat sporters bevriezingsverschijnselen krijgen door het gebruik in de kou. In het product vaseline zelf zit volgens mij geen water waardoor een sporter bevriezingsverschijnselen kan krijgen. Er is wel een nadeel aan het gebruik van vaseline, het sluit de huid af. Ik vergelijk het maar dat je aan het hardlopen bent in een nylon pak. En dat loopt niet lekker.” Zoeken naar verbetering Van Riet zocht voor de wielrenners een product dat wel de huid de kans geeft om te ademen. Skin-Protector van Thoco Tholin werd dat middel dat hij meehielp ontwikkelen. “Dit is het eendenvet voor de sporter.” Ook onder minder winterse omstandigheden wordt dit beschermende product gebruikt. De roeiers die meedoen aan de sloepenrace naar Terschelling smeren soms hun gezicht en handen er mee in. Ook de billen krijgen een laagje, vele uren roeien zittend op een bank levert pijnlijke plekken op. “Bij de triatlon liggen EHBO’ers in het water om eventueel de sporters te verzorgen die moeilijkheden krijgen tijdens het zwemmen. Zij hebben natuurlijk een wetsuit aan maar ze smeren hun gezicht en handen om lange tijd in het water te kunnen blijven“, aldus Van Riet. De ondernemer geeft nog een algemene tip mee voor de marathonlopers: “smeer wat Skin Protector op de tepels, dat helpt tegen het schuren.” Voor hardlopers die tijdens koude perioden trainen raadt Van Riet zijn warmteproducten aan. “Er zijn producten die alleen de buitenste haarvaatjes vergroten maar dit effect duurt niet zo lang. Wij hebben producten met Capsicum erin en dat zorgt voor een langdurige werking. Het is een combinatie van stoffen waardoor het lekker werkt voor de doorbloeding samen met de langdurige warmte die je op de huid voelt.” Toch bevriezen Een kwartier na alle tips belt Van Riet terug. “Vaseline is een goed product, dat bevriest niet. Een heel ander product is een crème waarin Vaseline gebruikt is. Door de samenstelling van de crème kan je dan wel bevriezingsverschijnselen krijgen. Dat is een heel ander product. Dat is meer dan de grondstof.” Voor hardlopers blijkt vaseline prima maar het is handig om even de beschrijving op het etiket door te nemen. Welk product heb je in je handen en wat zijn de bestanddelen? Als je dat weet, kun je zelf de conclusie trekken of het wel of niet geschikt is voor bescherming in de winter. Watervrij Met wat zoekwerk blijken schaatsers ook elkaar Vaseline aan te raden. Inclusief de gouden tip voor iedereen die met wintertemperaturen buiten sport: ‘Let daarbij er op, dat je WATERVRIJE vaseline gebruikt, anders zul je alsnog last krijgen van bevriezing.’ Lopen in diepvries omstandigheden Aan wie kun je beter advies vragen over hardlopen in diepvries omstandigheden dan aan ultraloper Henk Sipers. Net terug van een ultraloop in het warme Costa Rica loopt hij thuis in Limburg weer zijn eerste rondjes. Niet alle lopers houden van smeersels op hun gezicht. Henk, Vaseline iets voor jou om je te beschermen in de kou? “Ik gebruik geen Vaseline want ik vind dat dat koud aanvoelt, nat. Bescherm je gezicht door een sjaal, een buff en een zonnebril, neem oranje glazen tegen de schittering van de sneeuw. Trek 2 jasjes aan in plaats van 1. Trek 2 paar sokken aan. Doe eventueel een plastic zakje over je sokken ter isolatie en de nattigheid. Bescherm je longen door niet rechtstreeks in te ademen dus ook via een sjaal of buff. Bedek je hoofd goed want daar verlies je de meeste warmte. Draag 2 paar handschoenen, liefst wanten. Voor alles geldt, hoe meer lagen des te beter de isolatie. Costa Rica was een hele zware tocht en nu thuis weer de echte kou in, brrr…” Marc Gerlings voor ProRun© |
|
La Transtica 2010 La
Transtica is een 6-daagse hardloopwedstrijd van de westkust van Costa Rica
naar de oostkust door de bergen, jungle en regenwouden. Er
is een adventure afstand en een extreem afstand. De
adventure mensen lopen: 6km,
18 km, 21,1 km, 24,1 km, 24,8 km en 21 km. Wij
lopen de extreem: 6 km, 38
km, 38,4 km, 42,2 km, 42-43 km en 29,1 km. Woensdag
17 november 2010 Na
een lange reis van meer dan 24 uur ‘s avonds aankomst van
de deelnemers in San Jose op de luchthaven Juan Santamaria. Welkom door de leden van de organisatie. Donderdag 18 november 2010
Opening Ceremony, press conference San José.
Breakfast.
Ontbijt Opening Ceremony,
persconferentie in San Jose. Technische,
administratieve en medische controles. Je
bent verplicht om 2 liter water mee te nemen, een verbanddoos met
verplichte spullen van minstens 400 gram, gels en bars voor tijdens de
wedstrijd, zonnebril, zonnecrème, cap, hoofdlamp etc. Overnachting in
hotel.Press Conference Vrijdag 19 november 2010
Transfer San José – Manuel Antonio, prologue:
Playas Del Pacific: 6 Km.Transfer San Jose - Manuel Antonio,
Tijdens de reis zien we al gordeldier over de weg lopen en apen in
de bomen en over elektriciteitsleidingen.
we stoppen bij een rivier waar krokodillen onder de brug liggen. De
grootste is zeker meer dan 5 meter!!!! Er wordt een doodgereden hond
gevoerd aan de beesten en dat gaat er daar beneden ruw aan toe. Het is aan
de Pacific Ocean veel warmer dan in San Jose, van 25 graden naar zeker 36
graden met een hoge luchtvochtigheid. Tijdens de reis krijg ik van het
zitten ontzettende ischeaspijnen en ik doe oefeningen die mijn fysio mij
geleerd heeft maar het helpt nu maar weinig. Oorzaak het lange zitten. Proloog: Playas del Pacific: 6 km. De start was goed maar al snel had ik adem te
kort en ik zweette ontzettend. De zand was zacht en je zakte steeds zo
‘n 5 cm in het zand. Het was loodzwaar en ik finishte na 32 minuten. De
tijd is niet belangrijk daar er nog vele lange zware etappes volgen maar
het gevoel is belangrijk en dat was nu niet zo goed. Overnachting in super
de luxe hotel, laatste keer. Zaterdag 20-11-2010 Stage
1: Paquita- Napoles : 38 km,
1770 hoogtemeters en 200 meter omlaag. 19 km
vlak die ook wat heuvelachtig zijn en
daarna omhoog. Het is warm, heel warm en ik zweet al weer
ontzettend. We moeten veel drinken, heel veel drinken. In het begin is het
een soort slalom om de waterpoelen heen want het regent hier elke dag en
veel. We moeten al verschillende keren door een riviertje tot kuithoogte.
De schoenen blijven nat. Ik heb gekozen voor de Asics gel trail sensor
omdat die niet waterdicht is. want anders blijft het water in de schoen
staan. Na 19 km gaat het omhoog en goed. Het begint te regenen en de
warmte wordt wat minder. Het begint steeds harder te regenen, dit is het
regenwoud. Je hoort dieren maar ziet ze niet, we maken te veel lawaai als
loper zijnde. Hele stukken weg en bos zijn weggespoeld door de regen. Een
paar weken geleden zijn er nog tientallen doden gevallen bij zo ’n
modderstroom. Ik kan me er nu iets bij voorstellen ( zie foto ‘s ). Als
we boven de 1000 meter komen krijg ik het koud en doe mijn regenjasje aan.
Het blijft gieten en de modder wordt alleen maar erger. We finishen
uiteindelijk ( 5 uur 37 minuten ) en worden met auto ’s naar een soort
buurthuis gebracht met een open haard waar iedereen zich staat te warmen.
Mijn kleren en spullen zijn nog onderweg dus ik sta te rillen van de
koude. Na 1 ½ uur arriveren mijn spullen!! Ik was me , eet wat en maak
mijn slaapplek ( matje en slaapzak op de grond ) klaar. Zondag 21-11-2010 Stage
2: Stage Santa Maria de Dota - Esperanza: 38,4 km ,
2720 hoogtemeters en 1310 meter omlaag. We
ontbijten en ruimen onze spullen op en dan is er alweer de start. Eerst 2
km samen in een rustig tempo en dan wordt de start gegeven. Deze etappe
heeft heel veel hoogtemeters, kijk maar eens wat de Jungfrau marathon maar
voor hoogtemeters heeft en niet omlaag gaat!!!!!! Ik heb me warm
aangekleed maar al gauw moeten de spullen uit want het gaat meteen heel
steil bergop en als de zon opkomt is het meteen 15 graden warmer. We
blijven bergop gaan tot bij km 17 waar we dan op 2850 meter hoogte zijn en
omlaag gaan tot 1800 meter en dan weer omhoog tot 3000 meter!!!!!!!!
Bergaf gaat ontzetten steil en ik voel het in mijn rug. Je krijgt
ontzettende schokkenen je stoot je voeten kapot aan de stenen die overal
liggen. Bij 25 km gaan we weer bergop en ik
krijg het eerst warm
maar het regent weer en we zitten in de mist, dus het jasje gaat weer aan
en zelfs de handschoenen Ik loop in een ¾ broek van X-Bionic en die houdt
de boel redelijk warm en droog. Het is speciaal spul dat je in de warmte
koel houdt en in de koude warm houdt en het ventileert en droogt zodoende
goed als het regent. Op 3000 meter hoogte, waar de finish is, hebben we
het ijskoud. Het is 7 graden, het waait ontzettend hard en we zijn door en
door nat. Ik probeer alles te eten dat ik onderweg kan krijgen en neem
elke 8-9 km een Powerbar gel en voel me dan weer wat opwarmen en krijg
weer energie. Van de natuur kun je zo moeilijk genieten maar je ziet
planten die bij ons in de huiskamers staan en dat maakt je toch weer effe
wakker. Ik finish in 6 uur 56 minuten en we kunnen ons omkleden in een
klaarstaande bus en worden daarna met auto ’s naar de slaapplaats
gebracht, deze keer een school waar we in een klaslokaal slapen. Elke
etappe krijgen we na het finishen op de slaapplaats een kleinigheid te
eten, meestal rijst met bonen, soep e.d.
Het
smaakt steeds uitstekend. s ‘Avonds wordt er echt warm gegeten. Het eten
wordt elke keer klaargemaakt door de plaatselijke bevolking en is
heerlijk. Het gaat van vis, vlees, bonen naar sla en weet ik veel wat
allemaal. Als toetje meestal heel veel fruit van de streek zoals verse
ananas. Veel mensen hebben al hun voeten kapot en bij mij beginnen mijn
teennagels los te gaan van het vele bergaf en tegenhouden. De Deuter
rugzak doet het perfect. Ook hebben velen hun rug kapot van de rugzak in
combinatie met de regen. s’Nachts om 03.00 uur gaat het alarm af en het
duurt een hele tijd voor iemand het kan uitzetten. Toevallig hing de
alarmhoorn in het klaslokaal waar ik sliep
…………………………… Maandag 22-11-2010 Stage
3: Esperanza - El Humo: 42,2 km ,
985 hoogtemeters en 2830 meters omlaag en vandaag gaan we echt de
jungle in!! Na de
start gaat het meteen weer steil omhoog en het is koud want we zitten nog
steeds op 3000 meter hoogte. Af en toe regent het al weer. Opeens worden
we meteen rechts het bos ingestuurd. Iemand heeft met een machete een
doorgang gehakt in het bos en we zitten midden tussen de planten, bomen,
struiken weet ik veel hoe het allemaal heet. Overal zie je op de grond
boomwortels, stronken, omgevallen bomen en veel bladeren en nog meer
modder. Het is spiegelglad en ik hoor en zie al mensen vallen. Je grijpt
je aan alles vast wat je kunt grijpen ( kort filmpje hiervan heb ik staan
op Facebook ). Het is mooi maar even niet opletten en je ligt, 5 meter
lager want het gaat omlaag. Alles is door en door nat en we moeten dan
weer over een omgevallen boom lopen, anders gaat niet en ook die is
spiegelglad en helemaal overgroeid met mos. Beneden aangekomen moeten we
tot kniehoogte door een kolkend bergriviertje. Twee helpers hebben er een
touw over gespannen en daar kunnen we ons aan vast houden. Het water van
het riviertje is niet ijskoud dus het gaat wel. Meteen gaat het weer steil
omhoog door de modder. Door je omhoog te trekken aan de bomen, lianen en
struiken kom je na lange tijd uiteindelijk boven. Dit was een
stijgingspercentage wat ik nog nooit heb meegemaakt en de modder er dan
nog bij. Hier is een verzorgingspost en ik ben kapot. Zo ’n parcours is
slopend en knijpt je helemaal leeg. Bij km neem ik een pijnstiller voor
mijn rug want we zijn al kilometers bergaf aan het gaan. Je zou zeggen
lekker bergaf maar het is zo steil dat je maar heel langzaam kunt afdalen
plus het feit dat alles spiegelglad is. We lopen langs velden met
suikerriet en suikerriet en suikerriet. De GPS die ik draag geeft de
kilometers niet goed aan, al dagen niet daar het bladerendak te dik is. Ik
al 5-6 maal bijna gevallen maar dankzij mijn goede trailschoenen is dit
niet gebeurd. De tenen zijn gevoelig ook al had ik speciaal grotere
schoenen om dit te voorkomen maar wie had gedacht dat het zo steil omhoog
en omlaag ging? Ik finish na
6 uur 48 minuten en ben blij. We slapen in een hele grote schuur. s
‘Avonds optreden van de plaatselijk folklore danseressen op de
Zuid-Amerikaanse muziek. Twee teennagels zitten u echt los maar ik kan ze
er nog niet uittrekken ( infectiegevaar ) dus ik plak er maar wat omheen
zodat ze toch nog wat bescherming geven. Twee anderen zitten in de
gevarenzone. We gaan vroeg slapen want ……..morgen is de nachtetappe.
Opstaan om 02.30 uur, ontbijten, spullen inleveren en om 04.00 uur de
start!! Dinsdag 23-11-2010 Stage
4: El Humo - San Pablo : 42,2 km ,
1250 hoogtemeters en 1160 meter omlaag. Om
02.30 uur dus opstaan en zo snel mogelijk ontbijten daar de start om 04.00
uur is. Ik durf niet veel te eten. We lopen eerst samen het dorpje uit en
dan is de start. Ik kan moeilijk zien waar te lopen want het is een
onverharde weg met een en al gaten die volstaan met water. Het regent
ondertussen ook al weer een beetje maar dat is niet storend want het is nu
we weer een heel stuk lager zitten niet meer zo koud. Ik kom maar moeilijk
op gang en na 5 km gaat het nog steeds niet. Na 10 km zie ik het niet meer
zitten en denk aan opgeven. Het wordt ondertussen ligt en we lopen in de
modder door koffieplantages. Ik neem een gel en na 12 km gaat het beter
ondanks dat het weer wat bergop gaat. Het gaat nu weer echt regenen maar
het voelt lekker fris. We lopen door een klein stadje en daarna rechts en
meteen bergop. Het blijft bergop gaan, en op 24,9 km is er weer
verzorging. Daarna weer bergop en bergop en uiteindelijk op km 30 gaan we
omlaag en op 31,9 is de laatste verzorging. Ik eet er chips, chocolade
e.d. en drink cola. De plaatselijke schooljeugd bekijkt het lopergebeuren en applaudisseert. We finishen na 42-43 km
weer bij een school. Hier kunnen we ons weer douchen alhoewel sommigen
zich in de regen wassen want ook die is hier weer aangenaam warm. Het eten
is weer voortreffelijk, alleen is er weinig plek om te slapen maar al snel
vind ik mijn plaats. Ik hang alle was te drogen want nu is ook werkelijk
alles nat. Ik had al zoveel kilo ’s bij me dat ik dacht problemen te
gaan krijgen op het vliegveld, nu met de natte was zit ik zeker boven de
30 kilo!!
Morgen
gaan we 30 km raften en zodoende vanmiddag vrij en we gaan met z ’n
allen naar de rodeo, niet zo ver van hier. Daar aangekomen zetten sommige
Fransen het op een zuipen en als de stieren worden losgelaten in de arena
springen zij erbij en proberen de stieren te pesten. Dankzij de regen is
het spiegelglad en winnen de stieren. Enkele Fransen wordt op de horens
genomen en eentje heeft een verwonding van de horens opgelopen aan de
binnenkant boven been. Ik heb het lekker vanaf een afstand bekeken. Voor
mij had dit niet gehoeven want de sieren werden met elektrische stokken
geactiveerd om te rennen en op mensen af te gaan. Iedereen
zijn lol maar ……… Laat die dieren a.u.b. met rust. Woensdag 24-11-2010 Rafting Wasleuk
door de tropische regenwouden. De Pacuare rivier, tussen Finca la
Cruz en Siquires, was soms erg wilt. Een van mijn bootgenoten werd uit de boot geslingerd het
water in maar we hadden hem weer snel erin. Deze rivier zou op de vijfde
plek staan in de rivierenrafting top 5. We passeerden een canyon waar de
rivier door stroomt die door National Geografic in de top 3 van de mooiste
canyons gezet was. Op een
andere plek was een kabel over de rivier gespannen. Via deze kabel met een
korf eraan hangen, handelen 5 Indianenfamilies met de overkant. Ze
weigeren daar weg te gaan en zijn dus bijna onbereikbaar. We
rijden dan richting Carribean Ocean en dan weer landinwaarts waar we
overnachten in een andere school. Hier is het weer erg warm en vochtig. We
eten er heel lekker onder het genot van een langdurige, tropische
regenbui. We
horen de brulapen tot diep in de nacht en mosqietos proberen me wakker te
houden maar DEET zorgt dat ze niet te kort bij me komen. Donderdag 25-11-2010 Stage 5 : Caribbean
Stage, Playa Negra- Manzanillo: 29 Km , 150 meter omhoog en 150
meter omlaag. Ik
ontwaak kijk op mijn horloge om te zien hoe laat het thuis is en bel mijn
vrouw. Ze vertelt dat het heel koud is en kans op sneeuw. Dat kun je je nu
helemaal niet voorstellen en snel probeer ik het te vergeten. Vandaag is
“maar” 29,1 km en
150 meter om hoog en 150 meter omlaag. We worden met bussen naar het
kortbij gelegen strand gebracht en ……………….. het is bloedheet.
Het zand is zacht en ……………… we krijgen nog een heel stuk
jungle!!
Hup
dan, de laatste etappe, de start en ik kom niet vooruit, ik zweet weer
heel erg en zak 5-10 cm in het zand. Ik wandel een stukje en hervat weer
maar het lopt niet. Op plekken is het zand wat harder en daar gaat het
beter. Na kilometers gaan we de weg op en ik kan weer wat tempo maken.
Hierna weer strand. Dit strand is soms erg smal en wordt je overspoelt
door het zeewater. Sommige riviertjes komen in de zee uit dus daar moet je
ook doorheen en weer verder en nog meer water en water en strand en dan
via rotsen omhoog en omhoog tot we omlaag gaan en in de jungle uitkomen.
We worden gewaarschuwd voor de modder waar je diep in kunt zakken en de
vele boomwortels. Ja inderdaad veel modder en op en af over bomen dan weer
echt de jungle in en je grijpt je overal vast om niet te vallen. Een keer
zakte ik tot aan mijn knie in de modder. Ik was blij dat ik mijn schoenen
nog aan had toen ik mijn benen eruit had getrokken. Dit in totaal 8 km
lang en dan 1 km tussen de palmen door naar de finish. Deze bereik ik na 4
uur en 11 minuten. Totaal gesloopt loop ik meteen de Caribische oceaan in
om af te koelen, alhoewel 25 graden zeewatertemperatuur, en de modder van me af te spoelen. Iedereen feliciteert
iedereen en we zijn allemaal blij dat we het gehaald hebben. Klik hier voor een korte zelfgemaakte video van de wedstrijd: http://www.youtube.com/watch?v=kG3t0Jx0isg s
“’ Avonds ontvangst door Ambassadeur van Frankrijk in Costa Rica in
een hotel en prijsuitreiking. Daarna een diner en vroeg naar bed om uit te
rusten. Vrijdag 26-11-2010 Transfer terug naar San José en
afscheidsfeest. Dit afscheidsfeest was het enige negatieve dat ik heb
meegemaakt gedurende de gehele organisatie maar dat kan ook komen daar
o.a. ik er erg op gefixeerd was om op tijd in bed te komen daar ik om
05.00 uur weer op moest om naar de vlieghaven te gaan. Dus voor mij was
het eten en weg wezen. Dit was niet gemakkelijk daar we met de bus van de
organisatie terug moesten. s ‘Avonds allen op straat lopen in San Jose
moet je niet doen want dat is levensgevaarlijk werd ons door de
organisatie verteld. Van andere deelnemers die niet naar de klok hoefden
te kijken hoorde ik naderhand dat het er nog erg gezellig en laat is
geworden Zaterdag 27-11-2010 Terugvlucht
naar huis. Het was een hele mooie maar ook
zeer zware wedstrijd. Van te voren ben ik lang geblesseerd geweest en mijn
deelname was onzeker. Dankzij fysiotherapeute Astrid Weerts was ik zo ‘n
8 weken voor de wedstrijd klaar om te gaan trainen voor dit evenement. De
tijd was te kort maar ik wilde alleen maar duur doen om de afstand te
kunnen overbruggen. Snelheidstrainingen zouden mijn blessure alleen maar
terug kunnen brengen en dat was niet de bedoeling. Ik ben blij dat ik
gefinisht ben en het was echt geweldig en aan te raden voor iedereen die
iets naders wil en ook graag trails loopt. Het is een prachtig land en de
flora en fauna onbeschrijflijk . Mijn foto ’s zijn te
bezichtigen via : http://picasaweb.google.com/sifra49/CostaRicaLaTranstica# en http://picasaweb.google.com/sifra49/CostaRicaLaTranstica2# |
 |
Costa Rica zit erop, verslag volgt, het was zwaar
en ik ben moe .................................................. De foto 's zie http://picasaweb.google.com/sifra49
|
| Nou, koffer gepakt, 20 maal,
en steeds iets meer eruit. Nu veel handbagage en koffer van 23 kilo!!!!
Elke dag in een fris looptenue lopen kan niet meer en het verblijf wordt
steeds harder daar alle luxe-artikelen thuis zijn moeten blijven i.v.m.
het gewicht ervan. Ik hoop dat ik alles droog krijg aldaar, idem de schoen...en
want zelfs het tweede paar schoenen moest thuis blijven. Vrienden tot.....................................
|
 |
|
UPDATE SAN JOSÉ - In Europa beperken problemen rond Google-applicaties zich nog tot een aantal privacykwesties, maar in Midden-Amerika heeft een foutje in Google Maps tot een ernstig grensconflict geleid. Nicaragua nam een verkeerde kaart als aanleiding om buurland Costa Rica binnen te vallen. Troepen in twistgebied Op de kaarten van Google werd foutief te veel grondgebied aan Nicaragua toegewezen, met alle gevolgen van dien. Toen Costa Rica plots merkte dat er een Nicaraguaanse legereenheid op haar grondgebied kampeerde, diende het landje - dat zelf overigens niet over een troepenmacht beschikt - officieel een klacht in. "Niks mee te maken", verdedigde de commandant van de binnengevallen troepen zich. Met de Google-kaarten in de hand toonde hij aan dat hij het recht had om het gebied te bezetten. Hij weigerde zijn troepen terug te trekken. Costa Rica woedend Vergelijking met bestaande Amerikaanse legerkaarten bewees ook dat Nicaragua het bij het verkeerde eind had. "We hebben vastgesteld dat we ons inderdaad vergist hebben", geeft men bij Google groootmoedig toe. Maar Costa Rica is ziedend. "De waardigheid van onze natie wordt door de modder gesleurd, en we voelen dit aan als een nationale bedreiging", zegt de Costa Ricaanse president Laura Chinchilla, die zich tot andere landen wendt om het probleem op te lossen. Het incident is de jongste gebeurtenis in een 200 jaar lang aanslepend grensconflict tussen Nicaragua en Costa Rica, dat recent werd aangewakkerd toen men langs Nicaraguaanse kant de San Juan-rivier, die langs de grens loopt, begon te dreggen. Nicaragua drong er overigens bij Google op aan om de verkeerde kaart niét te herzien, maar op die vraag is het bedrijf niet ingegaan.
|
| Einrur, 07-11-2010 De Rursee-marathon, een zware en hele
mooie. Het zou een soort veredelde training zijn over 42,2 km na de vele
kilometers die ik gemaakt had. Het bergop lopen zou nu makkelijker moeten
gaan na de vele bergtrainingen. De start en weg was ik. Waarschijnlijk al
weer te snel vertrokken en de eerste 15-20 km ging wel en later ook wel
maar ik voelde mijn krachten wegvloeien. Hoe en waarom weet ik
eigenlijk niet. Zou de snelle start weer de oorzaak zijn voor deze
"onervaren ultraloper"?
Eigenlijk heb ik geen zin om de boel te beschrijven, bergop ging het slecht, Eberhard was er ook en liep gemakkelijk van me weg. Eerste wilde hij nog op me wachten maar ik zei dat hij voor zijn tijd moest gaan. Ik finishde na 4 uur en 15 minuten 08 seconden. De tijd was geen probleem daar het een training zou zijn maar de manier waarop stond me niet aan. Ja, een goed gevoel voor Costa Rica geeft het niet maar de Duitsers zeggen dat een "schlechte Generelle" betekent dat je er klaar voor bent. Sinds begin september was ik pas weer aan het trainen met het doel Costa Rica. Als snel liep ik boven de 80 km per week en het gevoel groeide dat de blessure goed zou komen voor vertrek naar Costa Rica. De Geuldalmarathon ging redelijk goed. Deze was waarschijnlijk toch wat snel na de zoveelste zware trainingsweek of ik had rustiger moeten starten. Trouwens Johan Visschers uit Elsloo, zie startfoto, liep er heel gemakkelijk naar 3 u 53 minuten. Onderste foto samen met Eberhard, althans toen nog achter mij.
. |
|
Reddingswerkers bergen een lichaam uit de modderstroom. Foto:EPA
Bijgaand de eerste beelden uit San Antonio de Escazú. http://www.youtube.com/watch?v=ibmUkzK8bp0&feature=player_embedded
|
Tientallen doden na modderlawine Costa RicaSAN JOSE - Zeker twintig mensen zijn donderdag om het leven gekomen door een modderlawine in Costa Rica na zware regenval. Een onbekend aantal mensen wordt vermist. Ongeveer zeshonderd mensen zijn geëvacueerd. Dat hebben de autoriteiten in het Midden-Amerikaanse land laten weten. Een woordvoerder van het Rode Kruis zei dat tientallen huizen onder de modder werden bedolven in San Antonio de Escazú, in het westelijke deel van de hoofdstad San José. Door de zware regenval van de afgelopen 48 uur zijn aan de westkust van Costa Rica verschillende plaatsen overstroomd. Bericht van http://www.destentor.nl/nieuws/
|
|
Costa Rica begint te kriebelen. Mijn
trainingen na de blessure lopen als gepland, het enige probleem is
nog de snelheid maar als je de hoogtes ziet die we moeten overbruggen
dan zie je dat hardheid meer zal helpen dan snelheid want het gaat
elke dag flink omhoog. We kregen een mail van de organisatie dat het erg
koud kan zijn als we op hoogte komen ( 3000 meter!!! ) en wel tussen de
5 en 15 graden. Ik denk dat dit de nachttemperaturen zijn dus warme
kleding is aanbevolen. Dan nog de regen die er heel vaak, bijna
dagelijks uit de lucht valt en er een echt modderballet van maakt. Het
is weliswaar bijna het einde van de regentijd maar .... het is
regentijd. De temperaturen aan de kust en op normale hoogte zijn tussen
de 25 en 35 graden
Wil je meer weten/zien dan neem even de tijd
en kijk maar eens naar het 5 minuten durende filmpje, een compilatie van
de adventure afstand en de extreme afstand.
Ik start in de extreme categorie dat houdt
in dag 1 op het strand 6 km, daarna 4 dagen elke dag een marathon met
ongeveer 1000 of meer hoogtemeters en we komen tot op 3000 meter hoogte,
dag 6 moeten we ons verplaatsen door een rivier die in de weg ligt en
die raften we gedurende enkele uren stroomafwaarts!!!!!! Als laatste een
etappe grotendeels over het strand van ongeveer 28-30 km. De
adventure-categorie loopt de helft.
Hopelijk speelt de regen geen te grote rol
want in vorige afleveringen zijn al grote stukken van paden e.d.
weggespoeld zodat de deelnemers vast kwamen te zitten en niet verder
konden.
DE VIDEO 'S
|
|
|
Berg & Terblijt, 02-10-2010 De
Geuldalwandelmarathon zou de sublieme test moeten worden voor mijn
kuitspier als voorbereiding op Costa Rica in november.. Met bussen
werden de wandelaars en ik naar België gebracht naar de bijna-bron van
de Geulle in Hausset. Hier moesten we afstempelen en konden vertrekken
en de gele pijltjes volgen. De klok sloeg net 9 uur. Het ging steeds op
en af en na een poosje was ik een bidon al verloren die ik wilde
gebruiken om de bidons aan de rugzak te vullen. Het was niet koud en ik
dronk veel. Steeds weer op en af en door de bossen en veel water en
modder maar het regende niet. Al snel liep ik alleen en de route was
perfect aangegeven.
In de bossen was het akelig glad van de vele
regen die afgelopen nacht was gevallen. Het parcours was zo moeilijk dat
ik geen tijd had om na te denken over mijn kuit. Al drie maal eerder
probeerde ik, te snel, om weer te gaan hardlopen en scheurde ik de spier
alleen maar verder. Mijn fysiotherapeute Astrid Weerts ( van fysio Heuts
& Weerts ) had het uiteindelijk toch zo ver gekregen dat ik kon
deelnemen. Nu voelde ik niets en ik dacht er dus niet aan. De vele
uitstekende boomwortels hadden ook mijn aandacht want een paar jaar
geleden was ik tijdens een wedstrijd in de Ardennen gevallen over zo 'n
boomwortel en had mijn ribben gekneusd waar ik lang "plezier"
van had gehad. Ik had niet gekozen voor de goretex trailschoenen maar de
Asics trail schoenen die ik gewonnen had in de verhalenwedstrijd. Deze
schoenen wil ik in Costa Rica dragen daar we daar regelmatig door het
water moeten lopen en de goretex schoenen dan toch het water te lang
vast houden en de Asics laten het water gewoon door, erin of eruit. Ik
dronk veel en at regelmatig een sportreep. De posten waren om de 7 km
waar je moest stempelen en je eten of drinken kon kopen of water
bijvullen zoals ik deed. Dit kostte wel tijd maar dat wist ik en tijd
was vandaag niet belangrijk. Naarmate we de Nederlandse grens bereikten
via Duitsland, werd het wat vlakker maar ik had ook al veel kruit
verschoten. Mijn voeten waren continue nat door de vele waterpoelen die
ik in het begin probeerde te omzeilen. Ik moest ook veel uitwijken en
wachten met passeren op smalle stukken door de vele wandelaars maar ja
het was tenslotte een wandeltocht en ik wilde die mensen niet storen in
hun wandelen want ..... iedereen zijn plezier. Bij km 21 vulde ik de
bidons bij en bij km 28 zou ik dit weer doen omdat ik veel gedronken had
maar er kwam geen post. Ik snakte naar drinken maar er was niets. Nu
kreeg ik het af en toe moeilijk en moest een stukje wandelen op de zware
stukken. Uiteindelijk bij km 35 was er weer een drankpost en vulde ik
bij, de rest was eigenlijk bekend terrein. De laatste klim door het bos
naar Berg en Terblijt, was zwaar maar ik kon hem bijna helemaal
oprennen. Dit was toch een teken dat de diesel nog niet helemaal weg is
en dat ik nu weet waar ik sta na 3 weken trainen. eigenlijk was de
marathon te snel na mijn blessure want van echte voorbereiding kun
je niet praten maar het vertrouwen is er weer en ik weet wat te doen in
de komende weken. Ik bereikte de "finish" na 42,9 km in 5 uur
en 22 minuten inclusief het oponthoud op de verzorgingsposten etc.
|
| Afgelopen dagen veel getraind. De kuit is weer getest en goed bevonden. nu verder opbouwen voor Costa Rica. Eerst lange trainingen vlak en daarna een bergje erbij en nog een. In Costa Rica krijgen we elke dag flink wat hoogtemeters voor de kiezen en modder, regen etc etc. Een echte meerdaagse trail wedstrijd met veel kilometers. Nas een training van 20 km eentje van 30 km afgelopen vrijdag, zondag 20 km en dinsdag 25 km. De kuit voelt goed dus nu effe wat rustiger, 2 october een testmarathon tijdens de Geuldalmarathon en dan verder uitbreiden. Deze wandelmarathon ga ik dus rennen omdat ik me niet wil laten opfokken in een gewone marathon want in october zijn er wel de stadsmarathons van Eindhoven en zo maar de eerste wil ik op mijn manier doen. Ik ben erg moe dus niet meer zo 'n inspanningen gewent en ik kan wel rechtop slapen overdag!!!!!!!!!!!!!!!!! |  |
| 13-09-2010 Gisteren Jo Schoonbroodt begeleidt op de fiets
bij de marathon van Meerssen. Het is goed om weer eens de lopers bezig te
zien vanaf "de kant". Het weer zat niet erg mee maar voor de
lopers was het schijnbaar niet zo problematisch als voor de mensen op de
fiets. Het regende bijna de gehele wedstrijd. Toen de lopers de Kruisberg
op kwamen, waar ik stond te wachten op Jo, kreeg ik toch een raar en
onprettig gevoel over mij vanwege het feit dat ik niet kon deelnemen en
nog wel zo kort bij huis. Het was een wijs besluit en ik genoot van de
onderlinge "strijd" tijdens de wedstrijd. Een Jo die mooi soepel
loopt en zijn voeten mooi afwikkelt en dan de "Brabander" die
ook mooi liep alleen een voet iets raar. John Bos, de krachtloper. Bergop
verloor Jo altijd een paar meter, bewust, en vlak haalde hij die weer in
en liep zelfs af en toe weg. Bij Ulestraten won hij steeds meer en meer en
bergaf was hij niet meer te houden. Ik hoorde het gevecht van water
en lucht in zijn schoenen en vroeg me af hoe zijn tenen er na afloop uit
zouden zien. Hij keek op tegen de laatste helling maar ook deze overbrugde
hij mooi en toen was het bijna alleen maar afdalen naar Meerssen waar hij
finishde in 2 u 51 minuten. Ik had weer eens gezien wat het echte lopen is
in tijden die ik vroeger ook bijna gelopen heb. Mijn snelste marathon was
in 1986 in 2 uur 54 minuten maar ...... sinds mijn blessure kan ik weer
lopen en dat is momenteel belangrijk. Snelheid e.d. komen momenteel
eigenlijk op een latere plaats, het gaat om het goede gevoel en dat had ik
ook vandaag weer toen ik 1 1/2 uur had getraind met wat bergjes en ik was
redelijk fit toen ik thuis kwam. Trouwens Jo nog proficiat met je tijd en
je 9-de plek want na afloop was ik snel weg daar ik stond te rillen van de
koude, ik was door- en doornat.
|
|
Ja,
koffie voor het sporten bestrijdt spierpijn. Vandaag liep ik weer wat
verder in voorbereiding op Costa Rica. Ik liep 20 km in 2 uur met op het
laatst wat heuvels. Het voelt hemels om weer langer te kunnen lopen maar
.......... ik dronk een kop koffie van te voren en eigenlijk al na het
douchen na de 20 km, had ik ...spierpijn. Ik dronk nog een kop koffie
achteraf maar het bleef hetzelfde. Alleen na een wandelingetje met mijn
grote vriend, DE HOND, ging het beter. Koffie wordt in de sport vaak
gebruikt en er wordt positief en negatief over geschreven. Door mijn
kuitblessure ging ik opzoek naar alles over kuitblessures en ik las
zelfs dat koffie er voor zorgt dat je uitdroogt, klopt gedeeltelijk, en
zodoende loop je spierscheuringen, zweepslagen, op!!!!!!!!!!!!
|
 |
 |
08-09-2010
Ja, vandaag ging het goed, anderhalf
uur gelopen met rugzak en bergop via de Kruisberg. Totaal geen problemen
alleen was de route niet zo ideaal want soms was het levensgevaarlijk,
zoveel verkeer was er op de weg, net als bij de estafette Berlijn-Rome in
mei toen we door Italië liepen. Mijn kuit voelt goed. Het voelt alsof
de tape, die zo pijn deed, iets los heeft gemaakt. De fysiotherapeute vond
gisteren ook dat het beter aanvoelde en de therapie is terug geschroefd
naar 1 behandeling per week of er moet iets veranderen. De conditie is goed, nu moet er gewerkt worden aan de kilometers, niet te snel, om het oude gevoel van mijn lichaam terug te krijgen. Het tempo komt op de tweede plaats. Het is goed dat het goede gevoel nu pas gekomen is en niet een week geleden want dan was ik zondag waarschijnlijk toch gestart in Meerssen met alle gevolgen van dien misschien. |
 |
De schoenen, die ik gewonnen heb met het loopschoenverhaal
op Pro Run, zijn gearriveerd.
Ik heb gekozen voor de Asics gel trail sensor. Voor mij is Asics een nieuwe ervaring na de jarenlange sponsoring van en door New Balance. Beste stemmers, Pro Run en Asics, hartelijk dank voor deze schoenen. Morgen gaan ze voor het eerste "slijten". |
| 29-08-2010 De marathon van Meerssen is voor mij definitief
van de baan. De 6-de fysio-behandeling volgde en ik voelde me goed en
wilde meer. Na de behandeling mocht ik niet lopen die dag en dat viel
tegen daar ik me zo goed voelde. Dus dan maar de dag erna en die dag
.............. na 4 meter kon ik weer stoppen i.v.m. met veel pijn. Mijn
hele dag was weer naar de klo ..... De kleine stervormige kine-tape
verwijderde ik maar meteen want deze kreeg natuurlijk de schuld. De dag
erna was de pijn weer weg. Mijn fysiotherapeute had het liefst dat ik niet
op het voetbalveld trainde i.v.m. kuilen maar eigenwijs dat ik ben deed ik
dat toch de dag erna en het ging prima, uiteraard zocht ik rechte vlakke
stukken op en na 45 minuten sloot ik de training voldaan af. Gisteren
fysio nummer 7. De kuit was iets gespannen maar de linker had dit ook dus
zal wel normaal zijn. Ik kreeg nu een andere kine-taping, de rode zie foto
hiernaast. Zaterdag dus geen looptraining maar een fietstraining. Twee
dagen achter elkaar lopen kan qua gevoel nog niet. Mijn
fietstraining ging door een onweer en zeike nat kwam ik na 33 km weer
thuis en was tevreden. Vandaag dan weer looptraining op het voetbalveld en
na één uur stopte ik tevreden. Zou het nu dan iets beter gaan?????
Gisteren heb ik Costa Rica betaald dus dat is het uiteindelijk doel. Alles
wat ik eerder doe is mooi mee genomen maar .....geen risico 's.
Meer info over kine-taping zie http://www.kinepodo.be/de_basis_van_het_medical_taping.htm |
 |
 |
21-08-2010 Ik mocht al weer fietstrainingen doen.
Vooral klein verzet en niet bergop. Dat ging goed. Stap 2, op mijn
verjaardag 17-08 mocht ik weer gaan hardlopen, rustig aan en niet langer
dan een half uurtje. Training 2 ging beter. Rustdag en dan vandaag weer
een half uurtje of iets langer maar na 20 minuten had ik weer dat
krampachtige gevoel dat qua gevoel nijgt naar spierscheuring. Na een
beetje wandelen ging het over en ik probeerde weer te rennen en dat lukte
maar na 10 minuten weer hetzelfde. Morgen effe kijken hoe het voelt en dan
eventueel fietsen en maandag ook effe aankijken of ik weer een half uurtje
kan proberen te lopen. Dinsdag moet ik weer naar de fysio voor behandeling
nr 5.
De marathon van Meerssen zit er niet meer in want dat is al over 3-4 weken en dat red ik niet meer. Godverdddddddddddddddddddddddddddddddddddd.............................................
|
| Vandaag , 10-08-2010 , wilde
ik weer proberen een half uurtje te rennen maar na 5 meter ging het al
niet meer. Dan maar naar de fysio. Daar werd ik bijna door de tafel heen
gemasseerd. ik zweette en trok de meest vreselijke gezichten. Wat moet een
ultraloper toch lijden. Ik begin me langzaam zelf zielig te vinden maar
.............. ...het
is toch een stap vooruit. Vroeger dacht ik alles zelf te kunnen oplossen
en dat ging ook met de meest rare constructies vaak maar als je ouder
wordt dan ................. luister ik wat vaker naar de deskundigen want
ik wil naar Costa Rica. Beneden Leeuwen lukt niet meer en is niet
verstandig, Meerssen is een week later ......... we zullen
wel zien.
Mijn mallet finger gaat beter en na controle in het ziekenhuis mag de spalk er wat vaker af maar geen kracht erop of ermee maken. |
 |
 
klik voor vergroting |
2 weken geleden
kuitblessure.
Herstel daarna ging snel en ik had al weer meer dan 2 uur zwaar getraind bergop en bergaf.. Vandaag kreeg ik na 45 minuten hetzelfde
terug op een vlakke weg!!!!!!. Volgende week geen marathon van Monschau. De laatste tijd zit alles erg "mee". Eerst mijn hond overleden 16 juli. Enkele dagen later, 21 juli, een hele goede vriend overleden.......... .................... |
|
Schoenverhalen
Eindstand stemming voor het leukste schoenverhaalIn mei hebben ProRun bezoekers uitgenodigd om hun opmerkelijkste loopschoenverhaal naar ons te zenden. ProRun lezers konden vervolgenshun stem op het leukste verhaal uitbrengen.De schrijver met de meeste stemmen krijgt een paar loppschoenen. UIt onderstaand overzcht blijkt dat Henk Sipers met 176 stemmen heeft gewonnen. Een goede tweede is Nicole Loeve geworden. Ook de de 'stemmers' konden een prijs winnen. Zij maakten kans op het winnen van een gratis ProRun Loopshirt. Wij hebben met een 'onschuldige hand' de volgende winnaar uit de inzenders getrokken: M.van de Wildenberg. Hij ontvangt binnenkort het ProRunshirt thuis gestuurd. Alle stemmers bedankt http://www.prorun.nl/index.aspx?ChapterID=3446
|
 |
|
Ik werd gebeld door de Pers. Ze hadden lang moeten zoeken om een telefoonnummer te vinden voor onderstaand intervieuw o.a. met mij. http://www.depers.nl/binnenland/496048/Vergeet-de-oksels-en-de-bilnaad-niet.html http://www.depers.nl 
p.s. In het artikel staat dat het natrium door de warmte daalt maar dat is niet waar. Het daalt als men alleen water drinkt, veel water want daar zit niets in.
|
|
|
.JPG) |
Gisteravond, 16-07-2010, is om
20 u 44 min Ulyscha, onze oude Saluki, ingeslapen.
Ze was een vriendelijke hond die door
iedereen geliefd werd door haar zeer zachte karakter. Meer info over onze Saluki 's : http://maastrichtsaluki.tk/ |
| Vandaag, zaterdag 10 juli
2010, 15 km gelopen met Camelbag maar ........... na de marathon,
afgelopen zondag, 5 dagen rust genomen. "Eindelijk", zei mijn
lichaam maar ondanks de rust, het ging voor geen 5 cent vandaag. Het was
31 graden en ik heb te doen met Leo Dautzenberg, Marc Bemong en Gerry
Vermeylen tijdens de 6 uur van Aalster.
Jongens succes
want alleen veel drinken is zeker nodig maar niet de oplossing. Doe het
vooral rustig aan. |
 |
 |
Schoenverhalen
We, ProRun, hebben onlangs ProRun bezoekers uitgenodigd om hun
loopschoenverhaal naar ons te zenden. Door onderstaand formulier in
te vullen kan je stemmen op onderstaande schoenverhalen. De schrijver met
de meeste stemmen wint een paar loopschoenen. Eén van de 'stemmers' maakt
kans op een gratis ProRun Loopshirt
|
|
04-07-2010 Wegberg (D). De
weersverwachtingen waren om te lopen positiever dan de dag ervoor. Toen
was het nog 35 plus. De start was om 08.00 uur en al vrij snel begon ik
te zweten. De temperatuur ging nu nog en het was bewolkt. Ik had een
koelbox meegenomen met bidons met drinken want het zou warm worden. Als
kleding had ik de X-bionic broek en shirt aangedaan. Deze kleding is
speciaal voor de woestijn e.d. en heeft me al vaker geholpen. Eerst een
rondje van 2,2 km en dan 8 ronden van 5 km. Ik vertrok heel rustig en
met een tijd van 4 uur zou ik al meer dan tevreden zijn. We waren met
veel lopers maar voor de marathon waren het niet zo veel. De meeste
waren voor de estafettemarathon. Na de inloopronde dus 8 maal de 5
km-ronde en het ging goed. Tijdens de 4-de ronde begon de zon langzaam
uit te komen en je voelde meteen de hitte. Maximaal 27-28 graden
Celsius werden er gemeten. Veel wind stond er niet en
het voelde soms of iemand een deken over ons heen gooide. Ik dronk veel
maar na de 5-de ronde begon ik het toch te voelen. De vinger in de spalk
voelde ook niet prettig aan maar als je moe wordt ga je alles voelen. De
afstanden tussen mij en de anderen bleef ongeveer hetzelfde. Iedereen
nam ruim de tijd om bij de 2 drankposten ( op 5 km dus ) iets te
drinken. Als je rondjes draait weet je na enkele rondjes precies
waar het wegdek omhoog of omlaag gaat. Waar een stoeprand is of een gat
in de weg. De laatste ronde wandelde ik een stukje "bergop" en
verder bleef ik mijn langzame duurlooptempo behouden. De persoon voor
mij, Leon Schepers, dacht ik de voorlaatste ronde nog in te halen
maar het kostte te veel energie en waarschijnlijk had Leon toen weer een
goed moment. Ik finishde als 17-de in 4 u 9 min 17 sec. Er kwam geen
enkele loper onder de 3 uur, de winnar had 3 u 17 min, en het aantal
lopers was ook niet al te groot, veroorzaakt door het warme weer.De X-bionic
kleding heeft geweldig geholpen en de kleding is nat maar blijft koel en
ventileren. Met deze temperaturen heb ik al snel dat kleding gaat
plakken en irriteren, opengeschuurde oksels en liezen e.d.
Ik was tevreden en Leon ook die 2 minuten
voor mij finishde. Ik werd tevens 4-de in mijn leeftijdscatergorie ( 55
plus).
Ik ben nog geen 55 maar in Duitsland ga je
het jaar dat je jarig bent de desbetreffende categorie in.
Na de marathon bleek dat hij iets meer dan 1 kilometer te lang was, 43,3 km. Gemeten door verschillende mensen die met een GPS-horloge liepen. Dit jaar was de eerste, korte ronde verandert en dat was de oorzaak.
Vandaag, een dag na de marathon dus, voel ik
toch dat ik wat gedaan heb en fit ben ik niet. Wat er nu nog gaat komen
weet ik nog niet precies. Wat vast staat voor Costa Rica is in elk geval
de Monschau marathon in augustus, marathon van Meerssen in september en
october de marathon van Eindhoven. Misschien komt er nog iets bij maar
geen 3 per maand.
p.s. Elke deelnemer kreeg een mooi functioneel T-shirt. Welke kleur???????????????????????? Ja, in Duitsland, vlak voor de halve finale WK-voetbal, een ORANJE shirt. Is dit toeval of is dit toeval???????????????????????????????????????? |
klik voor vergroting
meer info over de kleding http://www.x-bionic.com/
|
 
Ja, dat heb ik dus ook. Opgelopen of begonnen in Frankrijk. Er moest een gaatje gemaakt worden in de helmen, met een mes. Mes klapte dicht en ik sneed me in mijn vinger, bovenkant, en zodoende snee ik de pees bijna door. Nog niets aan de hand. Daarna klapte de vinger enkele malen om totdat gisteren, zondag , hij omklapte en de pees afscheurde!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! |
Wat is een Mallet Finger.
Het
letsel ontstaat door blijven haken met de distale phalanx, klassiek is bij
het opmaken van het bed. Buigstand in het DIP waarbij de distale phalanx
naar volair staat ten gevolge van een discontinuïteit in het distale
strekapparaat. Er bestaan 3
typen: i) tendinogeen (ruptuur van de strekpees, meestal vlak bij
de insertie aan de distale phalanx), ii) ossaal
(avulsiefractuurtje van distale phalanx thv insertie van de
strekpees; de prognose hiervan is beter dan die van de tendinogene vorm),
en iii) instabiele variant (avulsiefractuur van meer dan de helft van het
gewrichtsoppervlak, waardoor er instabiliteit ontstaat in het
DIP-gewricht met dislocate van P3 naar volair door tractie van de
flexorpees. Nu dus 6 weken een spalk en dan is het hopelijk goed anders volgt er nog een operatie!!!!!!!!!!!!!!! Dus zondag de Wegberg-marathon in Duitsland met spalk en tropische temperaturen.
|
|
20-06-2010 Molsheim (Frankrijk). Het was al
weer een tijd geleden dat we een wijnmarathon hadden gelopen en zodoende
zochten we en vonden de marathon du Vignobles d 'Alsac. Volgens de foto
's op de site een wijnmarathon met wijn dus en het liefst verklede
lopers. Niet elke wijnmarathon is een marathon waar je wijn krijgt. De
Weinstrasse marathon daar krijg je wel wijn, maar weinig en de sfeer is
er niet zo carnavalesk vlgs. mensen die er deelgenomen hebben. Sfeer en
wijn, dat was wat we zochten en zo was dan ook op zondag morgen half
acht, ja vreselijk, de start van deze marathon. De dag ervoor hadden we
voor en na de pastaparty, we hadden een bonnetje gekregen voor
voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht en een drankje, al van het
goddelijke vocht mogen proeven en nu zou de rest volgen. Op de marathon
waren ongeveer 600 deelnemers en dan nog de lopers op de kortere
afstanden die op andere plekken zouden starten. Er waren redelijk wat
verklede mensen maar niet zo veel als in de Medoc marathon. Pierre en ik
waren verkleed als Noormannen. Voor deze wijnmarathon hebben
we al de volgende andere wijnmarathons gedaan, de Medoc marathon, de
Beaujolais marathon, de Bourgogne marathon, de Thuringer Wein- und
spezialiteiten marathon en nu deze. Na een kleine 20 minuten hadden we
het eerste glas wijn in onze handen, s 'morgen om 10 voor acht!!!!!!! Er
was bewolking voorspeld met kans op regen maar ......... het
zonnetje scheen. Het was een mooi parcours en het ging dus op en af door
geweldig mooie dorpjes en dan weer door het veld met zijn wijnranken. In
totaal waren er 12 wijnverzorgingsposten en overal kreeg je een ander
soort wijn.
Voor de liefhebbers hier onder de wijnen met
het bijbehorende hapje.
Dorlisheim Bretzels & Sylvaner........................................ 2,5 KM Mutzig Kougelhopf & Pinot Blanc ........................ 5 KM Molsheim Sauerkraut & Riesling................................. 9,5 KM Ergersheim Flammenkuchen & Rosé...............................14 KM Dahlenheim Gegrillte Wurste & Pinot Blanc...........18 KM Scharrachbergheim Stolle mit Marmelade & Pinot Gris.............21 KM Marlenheim Nudeln & Pinot Noir.......................................26 KM Wangen Wurst & Riesling...............................................29 KM Traenheim Münsterkäse & Gewurztraminer...................31 KM Dangolsheim Pastete & Pinot Gris........................................37 KM Avolsheim Lebkuchen & Muscat.......................................39 KM Molsheim Mignardises & Crémant............................ 41,5 KM Elke post dus een wijntje en een hapje. Iedere 5 km was er een drankpost met sportdrank, water etc. Voor de wedstrijd had iedereen een fles gekregen om water of sportdrank in te doen die je kon bijvullen op de posten om zodoende het milieu zo weinig mogelijk te belasten met plastic bekertjes. Pierre en ik dronken na de wijn meestal wat water om de wijn te verdunnen zodat we misschien minder last zouden krijgen van de wijn in een later stadium!! Het was erg gezellig onderweg en al snel liepen we met een aantal verklede lopers bij elkaar. Dan trok alles weer uit elkaar bij de soms toch wel steile hellingen en bij de volgende wijnpost kwam weer alles samen. Pierre had niet zo veel "kunnen" trainen en kreeg het na 9 wijnposten en 31 km toch wat moeilijker maar het is een volhouder en na 4 uur en 47 minuten bereikten we de finish. De een wat fitter dan de ander maar het was mooi geweest en het weer had ontzettend meegeholpen. Aan de finish kregen we een mooi zonnebril omdat we verkleed hadden deelgenomen, een mooi medaille en een functioneel T-shirt. Ook hadden we een bon gekregen voor een maaltijd en drankje na afloop van de wedstrijd. Hier was het net als bij de pastaparty erg gezellig en druk. We hadden onze natte kleren uitgedaan en droge aangetrokken. Het eerste dat we dronken na de marathon was een ....... neen geen wijn maar een pilsje. We hadden al zo veel wijn gezien en geproefd. Na het eten lieten we onze beentjes nog masseren en 2 uurtjes na de wedstrijd gingen we tevreden terug naar ons hotel.
Deze marathon is zeker een aanrader. Het is
nog geen "Medoc" - marathon maar goed op weg om er net zo een
te worden. Deze heeft als voordeel dat hij niet zo ver weg is, 375 km
van Maastricht, en ............ ook belangrijk, hij is niet zo
duur. Wij betaalden in de voorinschrijving
32 Euro inclusief dus pastaparty plus
drankje, eten na marathon plus drankje, functioneel T-shirt, mooie
medaille, vervoer per bus naar start of andersom, entree zwembad en een cadeautje
voor verklede lopers.
In onze top 5 wijnmarathons komt hij na de
Medoc en na de Beaujolais op de derde plaats.
Meer info over de marathon zie http://www.marathon-alsace.com/
|
.JPG)
|
|
Schoenverhalen
ProRun heeft onlangs bezoekers uitgenodigd om hun loopschoenverhaal
naar ons te zenden.
Door het formulier in te vullen kan je stemmen, zie formulier http://www.prorun.nl/index.aspx?ChapterID=3446 . De schrijver met de meeste stemmen wint een paar loopschoenen. Eén van de 'stemmers' maakt kans op een gratis ProRun Loopshirt Let op:
|
 |
13-06-2010 Schimmert. De Child Learn marathon van Cristine en Henry Okkersen voor het goede doel. Meer info zie www.childlearn.nl . Eigenlijk had ik niet veel zin want ik was nog niet helemaal okay na de estafetteloop van Berlijn naar Rome. Mijn lichaam heeft meer tijd nodig dan vroeger. Ik had afgelopen weken last van mijn heup voor en opzij. Ik denk zelf dat het iets met de spieren is. Nou, samen met Leon Schepers en Roger Kempinsko reden we naar Schimmert. Het was lekker warm dus ...... veel drinken maar ik had mijn bidon niet meegenomen daar er elke 3,5 km een drinkpost is. We waren erg laat aan de start daar we moesten omrijden i.v.m. NK wielrennen voor de jeugd in Beek. De start. Ik vertrok en het ging eigenlijk lekker. Het parcour kon ik na de eerste ronde van 6 betitelen als niet eenvoudig. Bergop verloor ik telkens op mijn medelopers daar ik nog steeds problemen heb met mijn rechter been. Het komt vanuit de rug en ik kan dan mijn rechter been niet goed optillen dus sleep het een beetje mee, althans zo voelt het. Na 10 km voelde ik een blaar opkomen en vroeg aan de drankpost die ik tegenkwam of ze naar de doorkomstplaats wilden bellen en leucoplast klaar houden voor mij. Daar aangekomen na 14 km deed ik mijn schoen en sok uit en ja, inderdaad een bloedblaar. Ik droogde het met mijn sok en plakte er leucoplast over en verder. Ik kwam maar weer moeilijk in mijn tempo en door het oponthoud was ik door velen gepasseerd. Na een tijdje liep het wel weer maar niet echt lekker. Ik maalde mijn rondjes af en ronde 5 en de laatste, ronde 6, gingen niet erg gemakkelijk door de blaar en mijn rechter been. Het was redelijk warm en ik schat dat het zo rond de 23 graden was of misschien zelfs nog warmer. Ik kreeg kramp in mijn linker kuit en mijn linker arm. Een teken dat ik toch te weinig gedronken had. De laatste keer bergop liep ik een stukje daar de snelheid dan net zo hoog ( of laag ) ligt als dat ik ren met dat been. Mijn streven was om rond de 4 uur te lopen daar ik volgende week een wijnmarathon in Frankrijk loop en ik finishde in 3 u 58 min en 37 seconden. Van Cristine kreeg ik een lekker flesje water en een mini-olifant uit India ( zie www.childlearn.nl ). Het was een goed georganiseerde wedstrijd en weer een bedrag bij elkaar waar Childlearn blij mee zal zijn. Cristine en Henry, nogmaals bedankt. Dit was marathon/ultra 290. Vandaag , een dag later, zit ik alweer met uitstralingspijnen van re-bil naar re-been in. |
| De Marathon des Sables 2010 zit erop en Tom Waes is
gefinished. Ik heb al bericht gehad van Tom en hij zat op dat moment in
New York en moest een fiets huren om zich te kunnen verplaatsten i.v.m.
zijn voeten.
Enkele dagen voor de uitzending kreeg ik een mail van de regisseur dat ze het interview met mij hebben moeten schrappen i.v.m. een te groot aanbod van geweldige beelden uit de woestijn dus ............ niets over mij en mijn boek na 1 1/2 uur interview. Jammer. Trouwens, het was inderdaad prachtig gefilmd door Nico en Pascal ( geluid). Ik kreeg wel een DVD van de uitzending toegestuurd door hen. |
 |
 |
Na mijn terugkomst van de estafetteloop Berlijn-Rome lag er
een oorkonde ( zie links, klik voor vergroting ) in de brievenbus met een
brief erbij dat een X-bedrag zou worden overgemaakt op mijn bankrekening
indien ik het banknummer aan mijn club zou doormailen.
Nou mooi meegenomen. Trouwens mijn eerste plaats was te danken aan het feit dan ik de enige deelnemer was in de categorie 50-55 jaar
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! |
|
2 t/m 9 mei 2010 Berlijn-Rome. De
NCL-Charity-run Berlijn-Rome over 1900 km en 14.000 hoogtemeters. Een
estafette-loop voor het goede doel. NCL of Neuronale Ceroid
Lipofuscinose is de naam voor een zeldzame stofwisselingsziekte. De
stichting National Contest for Life organiseerde deze estafette-loop om
geld in te zamelen om onderzoek te kunnen bekostigen naar deze zeldzame
en dodelijk ziekte. De betroffen kinderen worden niet ouder dan 15-16
jaar. Het is mooi als een hardloper/ultraloper met zijn hobby mee kan
helpen om geld te verzamelen om onderzoek naar deze ziekte te kunnen
bekostigen. De loop werd georganiseerd door Dr. Finkenagel uit
Duitsland.
Ik deed mee aan deze zeer zware
estafette-loop. Dag 1 en 2 stonden in het teken de diesel op gang te
brengen en liep ik 26,5 km en 30 km. Toen het heuvelachtig werd op
de route Coburg-Regensburg kwam de diesel op gang en liep ik 35 km.
De streken, steden en dorpen waar men door liep waren zeer mooi
alhoewel het soms erg fris was en er een regendruppel viel. In veel
plaatsen werd even halt gehouden daar we daar werd verwelkomt door
de burgemeester e.d. Dag 4 was een frissere dag en de temperatuur zakte
naar 8 graden. Deze dag was goed voor 36 km. De 6-de dag ging van Bad Tölz
naar Trento in Italië. Mijn loopvriend Eberhard en ik mochten
het zwaarste stuk voor ons nemen nml. de beklimming van de
Brennerpas en we stopten na 47,5 km en de nodige hoogtemeters. Op de pas
zelf lag geen sneeuw meer maar de bergen rondom ons waren nog met
sneeuw bedekt. Eenmaal in Italië werd het even wat warmer alleen
werd hier niet meer op GPS gelopen maar op kaarten en dat zorgde voor
veel problemen plus het feit dat de wegen levensgevaarlijk waren door
het vele verkeer. Dag 6 van Trento naar Florenz. Het mooie was dat de
stad Bolonga aan het begin van de stad een politie-escorte had neergezet
die de ons probleemloos door de stad moest loodsen door rood
licht en alles.Nu werd 42,2 km afgelegd. De laatste etappe was van
Florenz naar Rome. Deze dag was voor mij wat minder. Na de finnish
in Florenz had ik een energie-drank gedronken waar ik niet mee
bekend was en dit had me ziek gemaakt. De warme temperatuur en
later een onweersbui maakten het er niet gemakkleijker op maar we
liepen toch weer 42,2 km.
De estafette-loop zat er nu op maar als
afsluiting werd nog een loop van 8,2 km gedaan door Rome met de
plaatselijke atletiekvereniging.
De NCL-stichting hoopt nog veel geld binnen
te krijgen om onderzoek naar deze en andere zeldzame ziektes te kunnen
doen.
We kwamen in verschillennde ziekenhuizen en
er is niets zo erg als een ziek kind en nog erger een doodziek kind.
Ik hoop met mijn in totaal 267,5
gelopen kilometers een bijdrage hieraan te hebben geleverd.
Moe maar voldaan keerde we terug naar
huis, alleen 24 uur later dan gepland daar de aswolk het vliegverkeer
weer had stop gelegd.
Voor meer info over de loop of hoe men nog
geld kan storten zie www.ncl-charity-run.de
|
klik foto's voor vergroting
Voor meer foto 's zie http://picasaweb.google.nl/Henkiesfotoos/EstafetteBerlijnRome# |
 |
Morgen 1 mei, vertrek naar Berlijn per vliegtuig, meer info
over het programma e.d. zie http://laatstenieuws2010.webs.com/estafetteloop.htm
of het parcour http://ncl-charity-run.de/de/strecke/
Straks koffer inpakken met spullen om te lopen in bloedhete omstandigheden of in de bergen koude omstandigheden. Vlgs de organisatie van zonnebrandolie tot warme jas, lange broek, handschoenen en een warme muts voor in de Alpen s 'morgens. Ondanks of dankzij de hoge temperaturen afgelopen weekend tijdens de marathon van Enschede, heb ik een verkoudheid opgelopen. Hopelijk gaat dit niet meespelen tijdens de estafette-loop. Ik voel me goed. De luchtwegen waren ook wat geïrriteerd maar ............we gaan ervoor. Het doel: Met deze estafette wordt geld ingezameld voor onderzoek naar de dodelijke stofwisselings-ziekte NCL. De stichting wil minimaal één miljoen euro ophalen en het geld besteden om kinderen met deze ziekte te helpen. |
|
25-04-2010 Enschede. De oudste marathon van
Nederland, de 42-ste editie. Het zou warm worden dus het motto was
LANGZAAM lopen of te wel tussen de 4.00 uur en 4 u 15 min. Ik wilde ook
langzaam lopen omdat volgende week de estafette Berlijn -Rome begint.
Het moest eigenlijk alleen maar kilometers maken zijn en meer niet. Joop
startte al weer snel en na 1 km liet ik hem gaan. Ik voelde me
vanochtend niet 100% en gisteren eigenlijk ook niet. Gelijk na de start
voelde ik ook mijn heupen, niet van opzij maar binnenin ergens. Het liep
na een km of 7allemaal prima en het begon langzaam warm te worden. De
lopers probeerden nog wat in de schaduw te lopen maar hoe hoger de zon
kwam te staan, lukte dat op een gegeven moment niet meer. In de buurt
van een heen- en weer punt zag ik Jo Schoonbroodt lopen en wenste hem
succes met zijn groep die hij naar 3 uur moest brengen. Later zag ik nog
andere bekende pacers en Henk Geilen liep bij de 4 u 15 groep te pacen.
Iets voor km 30 werd ik in de tweede ronde ingehaald door de 3 u 45
minuten groep dus was ik toch weer te snel vertrokken. Het liep op dat
moment al niet meer zo lekker, door de warmte denk ik, maar dat
geldt natuurlijk voor iedereen. Op elke post dronk ik 2-3 bekertjes
water of sportdrank maar vanaf km 30 was er geen sportfrank meer en
alleen water en ook geen bananen meer. Ik vulde mijn bidon soms bij en
had zodoende altijd genoeg te drinken maar alleen water ........., daar
loopt zelfs geen auto op. We hadden al heel wat halve marathonlopers
ingehaald en dit werd maar meer en meer. Ik haalde Joop in bij km 36.
Het was vlgs de organisatie op plekken boven de 25 graden Celsius. Je
hoorde bijna continue ambulances op en aan rijden en steeds meer zag je
dat er mensen langs de kant lagen. Uit eindelijk finishde ik in 4 uur 8
minuten 35 seconden. Na een minuut was ik al weer een beetje hersteld en
ik moet zeggen het "ontspannen loopje" was toch wel wat
tegengevallen. Na afloop dronk ik bijna 2 liter verdunde sportdrank en
ik voelde me goed. Joop kwam binnen na 4 u 22 min 23 sec. Hij was
helemaal op. Hij kan de warmte niet zo goed verdragen maar eigenlijk
gold dat vandaag voor iedereen want wie heeft er met warm weer kunnen
trainen? De organisatie heeft de marathon op een gegeven moment ingekort
daar ze de problemen met de lopers niet meer aankonden. De marathon werd
voor hun 6 km ingekort. Een wijs besluit???? Voor mij niet . Ik hoop dat
me dat nooit gebeurd want dan voel ik me geklo....
De organisatie moet gewoon de mensen die er
niet goed aan toe zijn, uit de wedstrijd halen en de rest is eigen
verantwoording. Ik kan hierover nog lang schrijven maar de meningen
hierover zijn erg verdeeld. Mij kan ook iets overkomen maar als ik met
de fiets ga kan dat ook. De warmte is gevaarlijk maar je moet hopen dat
mensen weten waar ze mee bezig zijn. Trouwens hoe kan het dat de
sportdrank en bananen op waren? Is dan slecht geregeld want de warmte
was voorspeld.
Komende week ga ik niet veel doen, zelfs
bijna niets 3 maal 5 km en dan moet ik klaar zijn voor de estafetteloop.
Hopelijk was de marathon in de warmte goed
voor me want wie weet wat we tegenkomen in de estafetteloop. De organisatie
zegt dat we handschoenen, warme mutsen, lange broeken, jacks e.d. moeten
meenemen voor de koude in de Alpen en het Italiaanse gebergte, vooral s
'morgens EN zonnebrandcreme voor de warme momenten want later op de
dag kan het aldaar warm worden en zeker in Italië.
Nou, tot de volgende keer.
Misschien dat er informatie verschijnt op de
site van de organisatie van de estafetteloop, zie http://ncl-charity-run.de/de/ncl-stiftung/
Meer info over de loop in het Nederlands op
mijn speciale site met al mijn sponsors ( bedankt nogmaals ) zie http://laatstenieuws2010.webs.com/estafetteloop.htm
of van het Nederlandse team uit Stadskanaal http://www.globerunners.nl/estafette/Estafette_Berlijn_-_Rome/Start.html
|
.JPG)
Met dank aan Sjarel Verhoeven voor de foto 's.
|
Maastricht, 17-04-2010 PICU
on the MOVE-sponsorloop. Deze loop werd georganiseerd door het team
van de kinder-intensive-care van het AZM. Net als afgelopen jaar doet een
team van de kinder intensive care (PICU = Pedriatische Intensive Care
Unit)van het Academisch Ziekenhuis Maastricht ook in 2010 weer mee met
de Roparun.
De Roparun is een loopevenement van 530 kilometer waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto wat al jaren is: "Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven". Naast de sportieve inspanning, moet er ook een inspanning geleverd worden om geld op te halen voor het doel. Teams doen dit door het organiseren van allerlei acties. Ook zijn de leden van een team verplicht Roparun loten te verkopen waarvan de opbrengst ten goede komt aan het doel.
Als verpleegkundige en veelloper van
het AZM voelde ik me verplicht hier aan deel te nemen. Mijn ultraloop-
en reiskameraad Eberhard Schaaf uit Duitsland belde de avond van te
voren of hij nog kon deelnemen daar hij de marathon van Wenen zou gaan
lopen maar .... de vliegtuigen vliegen niet i.v.m. de aswolk die door
een vulkaan op IJsland in de hoogte is gespuwd. Toen we bij het AZM
aankwamen was men al druk in de weer om een start-finishplek te creëren.
Het zag er goed en professioneel uit. Er was dus een estafette wedstrijd
en men kon individueel deelnemen. Eberhard en ik hadden besloten de
marathon te lopen en toch maar niet de gehele 5 uur daar volgende
week de marathon van Enschede op de kalender staat. Dit alles als
voorbereiding voor "onze" sponsorloop van Berlijn naar Rome.
1900 kilometer in 8 dagen met 14.000 hoogtemeters ( Alpen en Italiaans
gebergte). De start. Zoals altijd maakte ik de beginnersfout, bij mijn
285-ste marathon, om te hard te vertrekken. Mijn collega Rob Bemelmans,
die meedeed aan de estafette, zei al dat ik hard liep maar dat voel
je in den beginnen niet en zo was het ook deze keer. Ik draaide mijn
rondjes van iets meer dan 1,9 km en het liep lekker maar er zaten enkele
scherpe bochten in en de ondergrond was er erg verschillend. Van asfalt
naar stoeptegels, dan weer bergaf en bergop, kiezel met een stukje gras,
meteen rechts, kinderkopjes of ongelijke stenen en zo verder. Rondjes
draaien ben ik wel gewent maar de ondergrond bepaalt dan de zwaarte. De
Piste-marathon in België heb ik vele malen gelopen op een kunststof
atletiek baan met 105,5 rondjes van 400 meter, 100% vlak en zonder
obstakels. De halve marathon passeerde ik na 1 u 47 minuten. De
bedoeling was geweest om rustiger te lopen dus ik probeerde wat af te
remmen en na 25 km begonnen de rondjes te tellen. Ik had van Powerbar
de nieuwe Powershot-snoepjes gekregen om te proberen. Het hielp
wel maar je moet er op kauwen en dat ben ik niet gewend onder het lopen
dus nog maar wat oefenen hiermee. De nieuwe sokken van X-socks, de
Speed Metal Energizer met Xitanit draad die ik moest uitproberen van
X-socks, waren okay maar ik had door het vele draaien een blaar
in ontwikkeling op dezelfde plek als 2 weken geleden tijdens de marathon
van Utrecht. Net als toen probeerde ik wat te wringen met mijn voet en
tenen tijdens het lopen en dan went het weer. De verzorging was perfect
maar ik had mijn eigen spullen bij me. Door het rondje met draai- en
keerpunten zie je bijna alle deelnemers en dat is wel prettig. De zon
kwam door en het werd heerlijk weer. De marathon-afstand passeerde ik in
3 u 48 minuten en ik finishde na 23 ronden in ongeveer 3 u 56 minuten en
43,42 km.
Iedere deelnemer kreeg een certificaat met
de gelopen afstand erop en men kon een broodje eten en wat drinken. De
voorlopige opbrengst is € 620,00
Meer info is nog te vinden op http://www.picuonthemove.nl/Sponsorloop.html Als
iemand nog wil sponsoren voor het PICU-team dan vindt je aldaar ook de
gegevens hiervoor. Volgende week de marathon van Enschede en dan enkele
dagen rust en 1 mei vertrek ik dan met Eberhard naar Berlijn voor onze
sponsorloop http://ncl-charity-run.de/de/ncl-stiftung/ ,
waar ik ga proberen enkele marathons te lopen. Ik moet nog
steeds de informatie van de organisatie krijgen of dit kan, is wel toegestemd
maar ik zou er nog meer over horen. Hopelijk vliegt ons vliegtuig dan
wel naar Berlijn en/of terug van Rome naar huis.
19 april: Bericht gekregen van de organisatie en het wordt erg moeilijk om een marathon te lopen daar de limieten erg streng zijn.
|
|
05-04-2010 Utrecht. Jaren geleden liep ik
hier de marathon maar de oude versie. Dan een hele tijd geen marathon
meer in Utrecht en nu al weer de 10-de editie van de nieuwe vorm.
Mijn snelste tijd in Utrecht was 2 uur 56
min in 1989. Gauw vergeten. Het was koud, anderen noemden het fris. Ik
vertrok in lange legging en shirt met lange mouwen. Handschoenen maar
niet aangedaan maar het had geen kwaad gekund. Ik had vlak voor de start
besloten bij de pacergroep 3 u 45 te lopen. Dat ging goed maar .... er
werd heel onregelmatig gelopen. Zelf doe ik dat ook . Iets sneller, dan
weer iets langzamer en dan weer iets sneller. In groep is dit moeilijk
daar je als je lekker loopt, soms moet inhouden daar het tempo
weer zakt. Na 12 km nam ik een plaspauze en de groep liep weg. Al snel
haalde ik de groep weer bij maar deze tempoversnelling voelde ik en het
was, weer, dom geweest het gat zo snel te dichten. Ik besloot enkele
meters achter de groep te blijven lopen hetgeen wel betekende dat ik
alleen tegen de wind in moest lopen maar ik ben eenmaal een solist. De
wind speelde een grote rol tijdens de marathon en sommigen zagen hun
recordpoging sneuvelen door de wind. Het is geen mooie marathon want je
loopt maar wat tussen de huizen door in de buitengebieden van Utrecht.
Vroeger liepen we mooie lange stukken langs de Vegt. Al vanaf km 15 voelde
ik iets onder mijn rechter voet. Stoppen heeft geen zin want meestal is
het euvel dan al geschied dus ik liep door. Wat wringen met de voet
tijdens het lopen zorgde er voor dat ik na 22-23 km niets meer voelde.
Na afloop bleek er een fikse bloedblaar in de holte van de voet te
zitten. De groep liep op de stukken waar veel wind stond van me weg maar
ik wist ze in het oog te houden. Mijn vriend Joop zag ik op een
heen-en-weer-stuk lopen rond km 31. Hij zag er goed en fit uit. Van
te voren had hij er niet veel vertrouwen in. Ik werd nog geïntervieuwed
door een camerateam van TV Utrecht tijdens het lopen maar ik kon
mijn gesprek niet afmaken daar het wat snel ging voor de cameraman. Dan
kwamen lange eindeloos lijkende stukken parcours met publiek waar muziek
gezelschappen stonden of gewoon een DJ. Dit is vaak een sterk punt van
mij. Eindeloze rechte stukken waar velen zich op kapot kijken en lopen.
Voor mij is dat meestal een inhaalrace en dan draait mijn
ultralopersmotor op volle toeren. Nu waaide de wind iets in
ons voordeel. Het wegdek vond ik trouwens erg slecht. Veel gaten in de
wegen en spoorvorming. Op de asfalt ben je al snel geneigd om niet meer
naar de ondergrond te kijken zoals in trails e.d. Dan km 38-39 en ik
passeer Joop die er effe door zit. Ik groet hem en door. De brug op,
over en een lange afdaling richting finish die ik passeer na 3 uur 46
minuten en 9 seconden. Joop passeerde effe later de finish in 3 uur 50
minuten 08 seconden.
We waren beiden tevreden zeker gezien de
wind en de temperatuur. Mooi was de marathon dus niet, tenminste in het
begin, maar met 19 euro inschrijfgeld, daar het de 10-de aflevering was,
is hij okay.
|
De winnaar William Kipchumba uit Kenia in een tijd van 2:12:01 en "net" iets te snel voor mij!!!!!
|
 |
De trainingen voor de estafette-loop Berlijn-Rome gaan voort
en ik voel me goed, ook deze week ondanks de weinige rust die ik me gun
vlak na Limburgs Zwaarste. Goed schoeisel is misschien wel een van de
belangrijkste dingen dus dankzij Ron
for Run loop ik weer op een prachtige schoen.
De Saucony Progrid Triumph 7. De Saucony Truimph 7 staat bekend om de triomfantelijke balans en comfort die de schoen bied. De nieuwe Triumph 7 is vernieuwd met een toegevoegde schok absorbeerder in de hiel en bied een betere ondersteuning in het midden van de voet. Het is een neutrale schoen. Al jaren vindt ik bij Saucony de ideale schoen voor mij. De volgende test is de marathon van Utrecht met mijn vriend Joop. |
klik foto voor vergroting
|
20-03-2010 Heerlen, Limburgs Zwaarste. Ik
had erg uitgekeken naar deze ultra-trail georganiseerd door Willem Mutze.
Een beetje met angst voor het nieuwe parcours want Willem had verteld
over het nieuwe parcours en hij had nu aan de andere kant van Limburg
een mooi maar zwaar parcours uitgezet. Iets meer dan 70 km met 2500
hoogtemeters. Vlak voor de start regende het maar ik had mijn kleding
keuze al gemaakt en zou mijn regenjack in mijn rugzak meevoeren plus wat
andere extra kleding want in een dag kan er veel veranderen en zeker het
weer. Voor de start kreeg Willem voor zijn verdienste als
marathon/ultraloper en promotor/organisator van ultraloopwedstrijden nog
een lintje uitgereikt door de burgemeester van Heerlen. Willem, die
normaal alles onder controle wil hebben, had het nu niet en stond er
verbaasd bij. De start. Het was weer droog en we vertrokken na het
startschot, gegeven door dezelfde burgemeester. We waren met velen en de
groep werd langzaam uit elkaar getrokken op weg naar de langste open
trappenpartij van Nederland naast Snowworld alwaar ik mijn trainingen
had gedaan voor het Yukon-avontuur, met slede steeds bergop en bergaf.
Vele stukken van dit parcours kende ik want bij de andere versie van
Limburgs Zwaarste waren we hier ook geweest. Bergaf liepen sommigen weer
fout. Het parcours was aangegeven door flets gele lintjes. Dit is ook de
enig opmerking die ik wil maken over deze versie. De kleur was soms
moeilijk te onderscheiden van ander natuurlijke kleuren. Enkele Duitsers
die meeliepen vroegen of Willem soms een probleem heeft met de kleur
oranje. In totaal heb ik me driemaal verlopen hetgeen dan nog meevalt
maar als je een dip hebt dan is dat soms net te veel. De bergjes volgden
elkaar op en je wist dat als je bergaf ging het niet lang zou duren
aleer het weer bergop zou gaan. 2500 hoogtemeters in Limburg betekent dat heuveltjes minder
hoog zijn en je er meer moet beklimmen. Ik had geen trailschoenen
aangedaan daar gezegd werd dat het parcours makkelijk te lopen was maar
zodoende had ik ook al snel natte voeten want het had afgelopen nacht
ook geregend. Doordat ik met gewone loopschoenen liep was de grip zeer
slecht en kwam je soms al glijdend boven of beneden hetgeen veel
kracht kostte. Veel plekken kende ik zoals na de tweede verzorging, we
liepen daar naar beneden en daar had men een paar jaar geleden het lijk
gevonden van een Chinese vrouw die daar "gedumped" was hetgeen
me nog steeds bij is gebleven. Daarna links omhoog en achterlangs het
oude klooster hetgeen nu niet te zien was van achteren. Het kleine
stukje Schneeberg in Duitsland waarna we heel lang tot bijna in Vaals op
hoogte bleven lopen. Hier kwamen we vele mountainbikers tegen maar
iedereen gunde elkaar het parcours, anders dan toen we de Keutenberg
afliepen 2 jaar geleden. We werden toen compleet van de weg gereden
tijdens Limburgs Zwaarste want de fietstocht Limburgs
"Mooiste" was toen op dezelfde dag. Na een afdaling staken we
vlak achter de Duitse grens de drukke weg Vaals-Aken over om naar het
Drielandpunt te lopen dus weer bergop. Vanaf hier heb ik bijna de gehele
wedstrijd met dezelfde lopers in de buurt gelopen. Boven bij het
Drielandpunt werd een foto gemaakt en was verzorging 3 hetgeen betekende
dat we halverwege waren. Ik at bij elke post peperkoek, een bekertje
pudding en 2 bekers cola en liet mijn bidon vullen met thee en weer
verder. Vla was er ook maar dat is soms moeilijk eten alhoewel de
abrikozenvla, die gleed vanzelf naar beneden ( mijn maag in dus) en
de korst was voor het wild. Het zonnetje kwam af en toe uit en ik was
blij dat ik niet meer kleding had aangetrokken. Restaurant "Het
hijgend Hert" was verzorging nummer 4 en ik begon langzaam
met aftellen want 44,7 km hadden we erop zitten. We bleven nu erg lang
aan de andere kant lopen en deze kant kende ik beter. Toch verliep ik me
hier ook. Een loper zei nog dat het raar was dat ik me in mijn eigen
streek verliep maar je weet niet hoe het parcours loopt want ik
heb de lintjes niet opgehangen. Het 5-de verzorgingspunt weer lekkere
pudding, peperkoek en cola en verder, nu zou het weer een stuk zwaarder
worden en dat voelde ik ook. Mijn loopkleding was door en door nat
en ik voelde dat mijn liezen en oksels open waren en ik had geen
vaseline bij me. Bergop wandelen en als het iets vlakker werd weer
aanzetten. Nu moest ik soms op het vlakke ook een stuk wandelen want het
was zwaar, heel zwaar. Weer bergop en dan de laatste verzorgingspost en
de Eijserbosweg af, vlgs de lintjes links maar omdat ik er een
miste liep ik door tot boven. Geen lintje meer te zien en dan maar weer
bergaf en inderdaad daar was het lintje, er stond een auto voor.
Dan weer naar boven en daar kwam ik weer mensen tegen die zich ook
verlopen hadden. Het lintje dat zij hadden gemist had ik al van verre
gezien. De vermoeidheid doet je meer neerwaarts kijken dan voorwaarts.
Dit stuk hadden we in de andere versie andersom gelopen en daarom
dachten zij dat we daar rechtdoor moesten maar dat was niet zo. Zo lopen
de mensen ook altijd achter hun voorloper aan maar als die fout loopt
dan .............. Om een verhaal van 9 uur en 3 minuten korter te
maken, op een stuk kwam Martin van Nieuwenhoven naast me fietsen, hij
controleerde de aanwijzingen in het begin en zette mensen terug op het
parcours. Hij vertelde dat het zeer vermoeiend geweest was dit
parcours op de mountainbike. Hij wenste me nog veel succes het was nog
ongeveer 3 km en na een tijdje kwam ik dan weer terug bij de
sportkantine en finishde. Het was zwaar geweest en ik was blij
dat ik er was. Over de uitslag weet ik nog niets en die kan binnenkort
met foto 's gevonden worden op http://funrunner-heerlen.nl/funrunnerlopen/pagina2.html
Met een mooie handdoek met opgeborduurd je
naam en "Limburgs Zwaarste" vertrokken we moe en voldoen
huiswaarts. Annemarie, Willem en alle helpers mijn hartelijke dank voor
de goede en gezellige verzorging. Sorry van de jenever op km 61 die
drink ik wel een andere keer.
|
| Mijn volgende uitdaging is een meerdaagse estafetteloop van
Berlijn naar Rome.
De Duitse Stichting “National Contest for Life” organiseert in de eerste week van mei 2010 een estafette loop van Berlijn naar Rome over een afstand van +/-1900 km met zeer veel hoogtemeters. Met deze estafette wordt geld ingezameld voor onderzoek naar de dodelijke stofwisselings-ziekte NCL. De stichting wil minimaal één miljoen euro ophalen en het geld besteden om kinderen met deze ziekte te helpen. NCL is de afkorting van Neuronale Ceroid Lipofuscinoses. Het is de naam voor een groep van zeldzame, erfelijke stofwisselingsziekten die een aantal gemeenschappelijke kenmerken hebben. Elke loper loopt ongeveer 210-240 km. Globaal loopt het parcours langs de steden Berlijn, Leipzig, Cobrug, Regensburg, Bad Tölz, Trient, Florence, Rome. We "uberqueren" de Alpen en het Italiaanse gebergte. Overnachtingen vinden plaats in sporthallen om de kosten zo laag mogelijk te houden. Op 9 mei zullen de lopers gezamenlijk door Rome naar het St. Pietersplein lopen en de tocht afsluiten.
Wil je op de hoogte blijven zie:
of natuurlijk
Wilt U mij steunen dan kan dat door geld over te
maken via de site http://ncl-charity-run.de/de/startseite/ en
vermeldt erbij: Wir
helfen Henk Sipers ( Niederlande ) Geld zu sammeln für NCL.
|
|
klik foto 's voor een vergroting |
De Belg Tom
Waes gaat voor het programma Tomtesterom
( Brt EEN )
de Marathon des Sables lopen. Met zijn gehele team kwam hij naar
Maastricht om mij te interviewen en nog meer informatie en tips te krijgen
na het lezen van mijn boek
"Hardlopen als avontuur", waarin mijn Marathon
des Sables-avontuur staat.
Wie is Tom Waes, wat is hij al voor uitdagingen aan gegaan? Zie: http://www.een.be/programmas/de-rode-loper/tommeke-tommeke-wat-doe-je-nu en |
|
|
Stein, zondag 7 maart 2010 Bij de
inschrijving, enkele weken geleden, wist ik al wat ik zou doen in
Stein. De 6 uur moest ik meedoen, is tenslotte een bijna thuiswedstrijd
voor mij daar ik oorspronkelijk uit Beek-Elsloo kom, maar ...... de week
ervoor was de Magnetoise ( 64 km en 1900 hoogtemeters ) en dat
soort loopjes vind ik toch wel leuker om niet te zeggen dat ik na 32
jaar hardlopen toch andere uitdagingen zoek dan rondjes draaien, met
alle respect. Vroeger draaide ik er mijn rondjes maar meer dan 68,8 km
heeft er nooit ingezeten. Samen met Jo Schoonbroodt, wereldrecordhouder
op de 6 uur categorie 55 plus, vertrok ik naar Stein. Jo is
geblesseerd en probeerde aldaar wat rondjes te draaien zonder zijn knie
te hoeven forceren en meer niet, als voorbereiding voor zijn zware
trail in Nepal.
Ik voelde s 'morgens al dat het koud was,
minus 2 graden, en dan nog de wind. Ook wist ik al precies waar die ons
zou teisteren. De dag ervoor nog eens mijn voeten geïnspecteerd en de
nagel van langste teen van de linker- en rechter voet waren flink omhoog
geduwd door de bloeduitstorting die ik had opgelopen bij de afdalingen in
de Magnetoise. Enige manipulatie zorgde ervoor dat de nagels meteen
loslieten en ik schrok want eronder zat week vochtig weefsel. Na dit
meteen ontsmet te hebben en een sodabad genomen te hebben pakte ik ze
droog in met verband en dat voelde niet prettig. Dat zou nog wat worden.
Na een onrustige nacht waarin ik het verband nog verwijderd heb i.v.m.
pijn moest ik s 'morgens de boel weer inpakken. Dat voelde iets beter.
In Stein was het ook koud en meteen loop je zoals bijna altijd bekenden
tegen het lijf. Marc Papanikitas, die ik feliciteerde met zijn boek,
Vincent Schoenmakers als toeschouwer, Theo de Jong die zijn laatste
wedstrijd zou lopen ( helaas), Eric de Vries die meeliep maar foto 's
maakte en nog vele anderen. De start was koud en het liep redelijk.
Na enkele rondjes had ik het effe wat moeilijker maar ik draaide mijn
eigen tempo. Het was koud en de kledingkeuze van te voren was moeilijk.
Op de plekken waar het waaide was het echt koud en op andere plekken was
het ideaal. Na 2 uur wedstrijd had ik 23,5 km erop zitten, misschien (
zeker ) iets te snel voor mijn huidige loopvermogen. Al snel
voelden mijn benen stijf aan van de koude, de temperatuur was gestegen
naar plus 2 graden. Ik kwam moeilijker vooruit en de keuze die ik
van te voren had gemaakt, iets meer dan de marathon, was duidelijk. De
ingepakte tenen voelde ik wel maar het ging. De teen aan de rechter voet
voelde na 2 1/2 uur wel onprettig maar dat ging na een half uurtje over.
Er vielen regelmatig mensen uit en de Hongaar Janos Bogar, enkele malen
winnaar en steeds vooraan in de uitslagen, had het ook erg
moeilijk. Toen ik nog 2 ronden moest om de van te voren bepaalde
afstand ( 43-44 km) af te leggen, ging het lopen iets beter en dan
is de keuze moeilijk of beter gezegd toch gemakkelijk. Onder het motto:
"Het moet leuk blijven" stapte ik uit en ik voelde me goed.
De officieel afgelegde afstand is 44376,12
meter.
Waarschijnlijk een goede keuze daar over 2
weken Limburgs Zwaarste is en dat is niet voor de poes met 70 km en
2500 hoogtemeters. Hopelijk zitten er dan weer nagels op de tenen anders
wordt het een lijdensweg tijdens de afdalingen.
Nu, een dag later, denk ik natuurlijk na
over mijn uitstappen en vraag me af hoever ik gekomen zou zijn als ik
was doorgelopen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Stein, volgend jaar ben ik er weer als we
gezond blijven want het is een groots en goed georganiseerd geheel.
Het was de 15-de aflevering van de 6 uur van
Stein en ik heb er 12 meegedaan. 2005, 2006 en 2007 helaas niet
door lichamelijk ongemakken. Vanochtend heb ik weer lekker ontspannen
een 1/2 uur getraind en ik ben tevreden.
|
|
| Op YouTube staat nog een filmpje van de 6 uur van Stein van de oudere afleveringen, je ziet me daar lopen met wit shirt, paarse broek, pet en .....lange haren!!! |
|
Olne-Magné ( B ). De Magnetoise, het broertje van
Olne Spa Olne over 64 km, maar hij was even van de kalender
verdwenen. Samen met Els Allegarn (die haar eerste trail liep), Henk
Geilen en Roger Kempinski vertrokken we naar Olne.Het regende de gehele
tijd en dat beloofde een mooie trail. Er was ook storm voorspeld. In
Olne was het niet druk maar er waren ook "maar" 139
inschrijvers. Met bussen werden we naar Magné gebracht en al snel was
de start. Er waren toch een aantal mensen niet gekomen, waarschijnlijk
i.v.m. de regen of de storm. Na een 200-300 meter liep de gehele club al
verkeerd, nog wel bergaf dus terug en de eerste helling was er vroeger
dan gedacht. De paden in het bos lagen er redelijk bij en de afdaling
verliep vlotjes alhoewel ik ook al iemand heb zien vallen. Dan
bergop en de eerste jasjes gingen uit. Bijna iedereen liep met rugzakje
want er waren maar 2 verzorgingsposten, een op km 22 met alleen water en
een op km 43 die uitgebreider was. Langzaam begon het weer te regenen.
Ik had mijn jasje ook uitgedaan tijdens een beklimming en deed het
weer aan maar mijn jasje was niet geschikt om met rugzak te lopen, het
snoerde mijn keel af dus dan maar weer uit en effe zien. Ik had nog
reserve kleding bij me inclusief een ander nylon jasje daar ik
i.v.m. rugklachten altijd rekening houd met het slechtste scenario nml.
uitstappen of veel wandelen. De paden veranderden in kleine beekjes maar
dankzij mijn waterdichte sokken van Sealskinz en mijn trailschoenen ging
het perfect. Waar velen heen en weer zigzagden om de waterpoelen heen,
ging ik er vaak recht doorheen en ...... geen natte voeten. Er waren ook
mensen met gewone hardloopschoenen en daar had ik echt mee te doen. Geen
enkele stap was zeker en leidde vaak tot een val of een of andere fraaie
beweging. Daar ik iets langzamer was vertrokken dan normaal en wierp dat
al snel zijn vruchten af. Ik liep ontspannen" en het ging goed. Dan
km 23 de eerste verzorging. Ik tankte wat water bij in mijn Platyplus
waterzak ( veel handiger dan die van Camelbak) en deed in mijn bidon
Peptiplus. Regelmatig at ik een stukje peperkoek die ik bij me had want
ik moet iets in mijn maag hebben. De wind begon echt te waaien, het was
storm. Overal zag je takken die waren afgebroken en bomen die omgewaaid
waren. Er waren mensen die hebben grote bomen zien omwaaien tijdens de
loop. In Nederland was deze wedstrijd al lang afgelast!!!!!! Wij gingen
door, gelukkig. Het werd zwaarder en zwaarder. Nu een dag later zien we
in het nieuws wat de storm veroorzaakt heeft. In de buurt waar wij
liepen waren rukwinden tot 130 km per uur!!!!! In Waals-Brabant
kwam een man om het leven daar hij onder een neervallende boom kwam.
Dan de verzorging op km 43.
Ik vulde mijn waterzak, maakte de Peptiplus weer
klaar, trouwens heerlijk van smaak en ..........een heel andere ervaring
zie op http://www.ultraplatform.nl/ waar
Frank Heldoorn verteld in zijn artikel "Eiwitten
in de duursport ". Na 1
kilometer waren we het spoor even bijster en zagen geen aanwijzing van
de route maar ze was er wel en effen later konden we verder. Hier begon
de wind echt te beuken en deed ik mijn andere jasje aan, ik had het koud
en was door- en doornat. Daar kwam ik trouwens de eerste
wandelaars tegen van de dag. Normaal kom je die overal tegen in de
Ardennen maar vandaag dus niet. In 1998 liep ik mijn eerste trail in de
Ardennen, toen was het nog echt route zoeken, tegenwoordig staat het
meestal perfect aangegeven en mislopen is bijna onmogelijk. Alhoewel
we vandaag al na 200-300 meter verkeerd liepen maar ja, als een schaap
over de dam is dan volgt de rest. Om toch door
te blijven gaan had ik mijn mp3-speler aangezet en luisterde naar mijn
favoriete muziek maar de wind ging zo te keer dat ik soms helemaal niets
meer hoorde. Hij was soms zo sterk dat je bijna stilstond. Ik finishde
in 8 uur 37 minuten over 64 km en was heel tevreden. We kregen cous-cous
te eten, met worstjes en een prachtig functioneel shirt met lange mouwen
en een pakketje Saucisport. Ja, dat is wat nieuws in België. Op km 43
werden we ermee verrast door de organisatie en van te voren werd al
verteld dat we ze zeker moesten proberen. De worstjes bestaan uit 62 %
water, 19 % eiwitten, 9 % langzame suikers, 2 % micro nutriments en 8
% magere vetten. Ze waren lekker alhoewel als ze warm waren geweest
hadden ze nog beter gesmaakt. Men schrijft voor elke 90-120 minuten een
worstje te eten. Tja, dat was de Magnetoise, mijn 101-ste ultra. Een
hele mooie en ik vraag me af waar de vele Nederlanders waren die wel
deelnemen aan Olne-Spa-Olne. Trouwens de grote sponsor van deze
wedstrijd was de fabrikant van Saucisport. Meer info zie http://www.nutripauquet.be
Volgende week de 6 uur van Stein, hopelijk dan ik dan
een beetje herstelt, en mijn tenen die het bergaf erg zwaar hebben
gehad, als is het maar voor een lange duurtraining.
Lees ook mijn stukje van de vorige aflevering in
2008," Hongerklop in de Magnetoise", http://www.ultraned.org/v_item/f4116.php
|
Met dank aan Jo Lukasik voor de foto 's. Er zijn geen foto 's van tijdens de storm.
|
| Vandaag met mijn grote idool Lahcen Ahansal gechat. Vorig
jaar liep ik nog de door hem georganiseerde 100 km Trail des Oasis. Hij
begeleidde mij de laatste 10 km daar het donker was en het parcours zeer
moeilijk en gevaarlijk was in het donker.
Nu hoorde ik dat mijn grote idool niet gaat deelnemen dit jaar aan de Marathon des Sables. Hij is tien-voudig winnaar van deze zware meerdaagse woestijnloop die ik in 2004 deed. |
 |
 |
Carnaval was weer geweldig en nu weer tijd voor serieuzere zaken!!!!!!!!!!!!!!!!!! |
| 07-02- 2010 Utrecht, André’s Kromme
Rijn Marathon Herdenkingsloop voor André van de Vliert .(Wageningen,
6 oktober 1969 – Werkhoven, 12 april 2009) In het Paasweekend
van 2009, aan de vooravond van de tweejaarlijkse “Zestig van Texel”,
is André van de Vliert op 39-jarige leeftijd volkomen onverwacht in
zijn slaap overleden.
De dood van André vorig jaar had me aangezet te denken over het leven. Deze herdenkingsloop meelopen was in me op gekomen toen Henk Geilen er ook naar toe ging, Roger ging toen ook mee. Mijn doel was meedoen uit respect voor André en zijn familie en tevens er een goede trainingsloop van te maken met mijn "nieuwe" gekraakte rug. Er waren drie tempogroepen en ik wilde in de langzame groep starten maar er waren enkele lopers die zeiden dat ik hier niet in thuis hoorde. Leuk om te horen maar .... was de middel groep niet te snel voor me. Ik voelde me goed en na het kraken van de rug als herboren. Mijn tempo was maanden lang langzaam geweest en nu wilde ik "vliegen" maar was dat niet te snel? De middelgroep startte en al snel liepen we een hoger tempo dan bedoeld. Ik kon goed volgen en zo kwamen we op het 16 km punt waar op een boerenbedrijf in een van de loodsen de bijeenkomst werd gehouden. Hoe lang het duurde weet ik niet meer en we kregen er drinken etcetera en een toespraak en een minuut stilte. De vrouw van André was er ook met haar 2 kleine kinderen. Het was een indrukwekkend moment. Daarna vertrokken de groepen weer en ik besloot met de langzame groep mee te lopen daar ik de eerste 16 km toch harder had gelopen dan ik afgelopen tijd had gelopen. Al snel kwam ik er achter dat dit te langzaam was en ik liep weg van de groep en langzaam naar de middelgroep terug. Bij de goedverzorgde drankposten werd er te lang gewacht en dat breekt op een gegeven moment op en ik kreeg het koud. Ik kon nog goed blijven doorlopen maar na de drankpost op km 35 was het tempo helemaal weg en ik jogde naar de finish. Tijd over de "lange "marathon, 44 + km, was 4 uur 34 minuten inclusief pauzes behalve het herdenkingsmoment. Ik was tevreden over mijn lopen en uiteraard om dit herdenkings moment te mogen mee beleven. Als aandenken kregen we een certificaat met een foto van André op. Er werd gevraagd voor een bijdrage en er wordt dan ergens langs de Kromme Rijn een herdenkingsbank opgericht ter ere van André.
|
 |
1 februari ben ik naar een fysiotherapeut geweest
die ook manuele therapie doet, daar de rug, hamstrings en alles wat er in
de buurt zit, pijn doet.. Het SI-gewricht was geen probleem maar de
rest zat allemaal "vast". En .... wervel lumbaal 5 was weer voor de zoveelste keer verschoven en deze was de oorzaak van de al maanden erger wordende pijn in mijn rug en dan uitstralen naar hamstrings en linker bovenbeen. Na een korte behandeling voelde en hoorde ik hem terug in het "lood" schieten. Dus vandaag rustdag en morgen ............. hopelijk weer eens lopen zonder pijn of in elk geval wat minder pijn. |
|
17-01-2010, Olne ( B ). Le Trèfle à 4 Feuilles, Klavertje Vier
Marathon. Een echte trail marathon zeker gezien de omstandigheden van
dit jaar. De dooi had zijn intrede gedaan maar dat duurt in de Ardennen
altijd iets langer. Met Henk Geilen op weg naar Olne en .... het
regende. Om 10.00 uur de start en het regende nog steeds, dat beloofde
wat. Eerst bergaf en dan .... het veld in, overal nog resten sneeuw en
ijs, op de ene plek meer dan op de andere. Grote poelen water waarin
zich ook ijs bevond en ja, na 7 km lag ik al op mijn gat. Een
waarschuwing van "Hogere Hand" want onze vriend Bram van der
Bijl brak hier vorig jaar onder betere omstandigheden, zijn enkel. Ik
probeerde nog rustiger te lopen want met plezier lopen staat de laatste
tijd toch erg hoog in het vaandel, meer zit er ook niet meer in. Het
parcours was dus erg technisch en Henk Geilen was beter bergop en ik
bergaf zodat we in het begin een paar keer stuivertje wisselden. Toen
het meer bergop ging liep Henk dan ook van me weg. Er waren meer dan
1000 hoogtemeters. Vorig jaar liepen we
de 4 ronden in de andere richting. Ik vond persoonlijk dat dat
gemakkelijker was. Regelmatig vielen er mensen en twee maal
probeerde zo 'n persoon zich vast te houden aan mij tijdens de
val!!!!!! Gelukkig had ik een nylon jasje aan wat geen houvast geeft
voor iemand die handschoenen draagt.. Ronde 1 van 12 km in 1 uur en 26
minuten!!!!!!!!!!!!!!!!! Ronde 2, 11 km. Bergaf schieten
sommigen langs je door. Zouden zij sneeuw- en ijskettingen onder
hun schoenen hebben of gewoon meer lef?
Tijd 1 uur 16 minuten en dan ronde 3 en 4. Ik was te moe om deze
tijden te onthouden, trouwens ik keek helemaal niet meer op mijn klokje.
Finishen was het doel geworden en meer niet. Het was erg verlokkelijk om
uit te stappen omdat je op het einde van elke ronde langs de
verzorgingspost kwam bij het chalet in Olne. Dan het stuk waar je tot
enkelhoogte bergop door het water loopt, net of je door een beekje
loopt. Verderop waren er nog van dit soort stukken en modder
en nog eens modder. Op plekken kon je de sneeuwstukken omzeilen maar je
moest dan wel door het veld. We kregen nog een stuk maïsveld
dat voor de sneeuw was omgeploegd, qua gevoel zeker 1 km lang. De omvang
van de schoenen werd verdubbeld door de modder. Hier waaide ook een
koude wind en ik was blij toen we weer konden aanzetten om te gaan
rennen. Uiteindelijk finishde ik in 5 uur en 2 minuten. Vorig jaar liep
ik 4 u 27 minuten, dat zegt genoeg over het parcours.
Van te voren had ik gehoopt op een tijd van onder de 5 uur en niet meer
of minder. We waren blij dat de wedstrijd niet was afgelast. Als de
omstandigheden zo veranderen met modder, water, sneeuw en ijs, dan moet
je gewoon "iets" rustiger aan doen.
Marathon/ultra nummer 279 was weer een hele speciale.
|
.JPG)
Voor de start, koud en regen. Dwars door het veld, modder!!!
Veel bergen, links perfecte weg, midden overal ijsplekken en dan sneeuw met veel water en ook weer ijs, soms onzichtbaar voor het oog dus gevaarlijk. In het begin geen foto 's gemaakt i.v.m. de regen. Klik voor vergroting op foto.
|
|
De
internethardloopsite prorun.nl vroeg mij om enkele tips te geven
n.a.v. het hardlopen in de koude.
Hieronder het verslag van Prorun of kijk op http://www.prorun.nl/index.aspx?FilterId=1048&ChapterId=2216&ContentId=37252
Het is
koud, wat trek ik aan?
dinsdag 12 januari 2010
Guur, sneeuw en ijs. Wat trek je dan aan?
Kledingadvies, je fysieke reactie op kou en het winteradvies van een echte
kilometervreter.
|
| Mijn foto 's :
http://picasaweb.google.com/Henkiesfotoos
|
002-01-2010 De Silvestermarathon te Meerssen. Zoals op het
einde van 2009 al op mijn site te lezen is, het gaat niet goed met mijn
rug en aanverwante artikelen. De Silvestermarathon is het soort marathon
waar je vrienden weer treft en wat hartstikke gezellig is. Daar de
klachten wat minder geworden zijn en Simon me aanbood om met hem de Rode
Lantaarn te dragen, besloot ik dus toch maar te gaan. Samen met Roger
Kempinski op de fiets over de gladde wegen. Het zag er geweldig uit, de
witte sneeuwdeken over het Limburgse landschap. In het pannenkoekhuis in
Meerssen was het al gezellig druk en warm want iedereen was warm gekleed.
Het was net iets onder 0 graden. Na wat uitleg door Jo Schoonbroodt werd
er vertrokken en het was al meteen een lang lint. Ik liep samen met Willem
Mutze en na 1 km stopten we even om op Simon te wachten. Bij de
draaipoortjes kwam de groep meestal weer samen en al vrij snel
bereikten we Valkenburg. Effe daarna de eerste verzorgingspost met warme
thee en door naar de Keuteberg. Bij de afdaling kwam ik nog ten val door
de gladheid maar verder geen problemen. Het oponthoud was hier lang want
het was echt spiegelglad. Even voor we de Gulpener Brouwerij
bezochten begon ik wat klachten te krijgen in heup en rug maar gelukkig
niet voor lang. Ik liep lekker, weliswaar langzaam, maar het
"liep" goed. De ondergrond was bevroren alhoewel er vlak bij het
halve marathonpunt er ook stukken waren waar je door het water moest daar door
de zon die alles nog mooier maakte ook het ijs had ontdooit.
Daarna via een andere weg terug en er begon zich langzaam een groepje
achteraan te vormen. Zo liepen we dan gezellig verder en de kilometers
volgden elkaar op. De achterblijvers zeiden dat er vooraan toch redelijk
hard gelopen werd maar dat maakte ons niet uit. Meestal vormen zich
verschillende groepjes en er waren ook dit jaar weer mensen bij die voor
het eerst een marathon liepen, o.a. van het loopgroepje van Roger
Kempinski uit Bemelen.
Na bijna 5 1/2 uur, inclusief de pauzes, kwamen we aan de finish en ik was superfit en had geen lichamelijke klachten. Gelukkig is het nieuwe jaar dus goed voor me begonnen en kunnen we uitkijken naar andere wedstrijden en weer normaal gaan trainen. Simon, Jo en alle anderen, hartelijk dank voor de altijd leuke en gezellige Silvestermarathon. Ik heb tot nu toe nog alle jaren mee gedaan en dit jaar gelukkig ook. Er komt/is een tijd dat meedoen belangrijker is dan "winnen" cq. een mooie tijd lopen.
|
De beste wensen voor het nieuwe jaar.
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG){kind=spacer}
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.jpg)
.JPG)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.jpg)
.JPG)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
Je
krijgt het vooral koud als transpiratievocht op de huid afkoelt.
Thermo-ondergoed is de perfecte basis om dit tegen te gaan. Het materiaal
van dit ondergoed is opgebouwd uit synthetische vezels. Deze vezels zuigen
het transpiratievocht op van de huid.
3
“Dan je ademhaling. als het koud is en je ademt heel koude lucht in dan
kun je ontzettende problemen krijgen met je longen dus het beste een buff
om die je inademingslucht al een beetje opwarmt en de koude lucht
tegenhoudt.”
.JPG)
.jpg)
